اروتیک ویلی‌ها

ویلی‌ها مردم Loango هستند و برای چند قرن، این نام وزنی فراتر از کرانه‌ی اقیانوس اطلس آنان داشت. سرزمین مادری‌شان در امتداد ساحل جمهوری کنگو، حوالی Pointe-Noire و تا شمال، تا مرز گابن ادامه دارد. جوامع کوچک‌تری نزدیک Mayumba در گابن و در جیب Cabinda آنگولا زندگی می‌کنند. هویت ویلی هنوز حول خاطره‌ی پادشاهی کهن سازمان یافته است: Maloango، آن‌گونه که پادشاهشان نامیده می‌شد، مقر سلطنتی در Diosso، و تبارهای مادرتبار که جایگاه خود را از آن می‌گرفتند.

Loango دولتی ساحلی بود که سنت‌های منشأ آن به سوی داخل و جهان کنگو اشاره داشت، و به‌عنوان واسطه‌ی تجاری قدرتمند شد. کاروان‌های ویلی برای مس، عاج و tukula، پودر سرخ چوب کامویی که بر پوست و در آیین‌ها به کار می‌رفت، تا عمق داخل سرزمین سفر می‌کردند. در ساحل، پارچه‌ی بافته‌شده از رافیا همچون پول به کار می‌رفت. با آغاز آمدن کشتی‌های هلندی، پرتغالی، فرانسوی و انگلیسی، خلیج Loango یکی از بنادر اصلی ساحل آفریقای مرکزی شد، از جمله برای تجارت بردگان. اکنون یادمانی محل قدیمی بارگیری را نشان می‌دهد. گسترش استعماری فرانسه در دهه‌ی 1880 به استقلال پادشاهی پایان داد. ایستگاه پایانی راه‌آهن و سپس صنعت نفت، Pointe-Noire را بر زمین ویلی به پایتخت اقتصادی کشور بدل کرد. از همین روست که امروز بسیاری از ویلی‌ها شهرنشین‌اند و روستاهای خانوادگی‌شان در Kouilou است.

زبانشان، Civili، به خوشه‌ی کنگویی زبان‌های بانتو تعلق دارد و به گفتار همسایگانشان Yombe و Woyo نزدیک است. در زندگی روزمره با فرانسوی و با Munukutuba، زبان مشترک جنوب کنگو، همزیستی دارد و بسیاری از ویلی‌های شهری میان هر سه زبان به‌راحتی جابه‌جا می‌شوند. بیشتر ویلی‌ها مسیحی و عمدتاً کاتولیک‌اند، اما چارچوب کهن هرگز کاملاً کنار نرفت. Nzambi آفریدگار دور است. نزدیک‌تر، اجداد، ارواح زمین و آب، و minkisi قرار دارند، اشیای آکنده از نیرو که درمانگران و فال‌گیران با آن‌ها سروکار دارند. بسیاری از پیکره‌های قدرتی میخ‌کوب‌شده که در موزه‌های غربی با برچسب کلی کنگو نمایش داده می‌شوند، در ساحل Loango گردآوری شده‌اند.

تبار از خط مادری می‌گذرد و عضویت در تبار هنوز میراث، مذاکرات ازدواج و مراسم تدفین را شکل می‌دهد. آیینی که بیشترین پیوند را با ویلی‌ها دارد Tchikumbi است، مراسم گذار به بلوغ برای دختری جوان. او برای مدتی منزوی می‌شود، پوستش با tukula سرخ پوشانده می‌شود و زنان مسن‌تر به او می‌آموزند که زندگی بزرگسالی چه چیزهایی از او خواهد خواست. سپس در جشنی عمومی با آواز و رقص به میان آورده می‌شود. این آیین کوتاه‌تر و کمیاب‌تر از گذشته است، اما هنوز اجرا می‌شود و یکی از روشن‌ترین بیانیه‌های عمومی درباره‌ی معنایی است که ویلی بودن قرار است داشته باشد.