اروتیک والنسیایی‌ها

والنسیایی‌ها مردم ساحل شرقی اسپانیا هستند. آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد کمتر تبار است و بیشتر هویتی شهروندی که بر پایه یک پادشاهی قرون‌وسطایی، دشتی آبیاری‌شده و زبانی ساخته شده که هنوز بر سر آن بحث می‌کنند. جامعه خودمختار والنسیا شامل استان‌های کاستیون، والنسیا و آلیکانته است: باغ‌های پرتقال، شالیزارهای اطراف دریاچه آلبوفرا و ساحلی پرساختمان و توریستی که پشتش ارتفاعات آهکی خشک قرار دارد. بیشتر والنسیایی‌ها بی‌هیچ مشکلی خود را اسپانیایی می‌نامند. با این حال دلبستگی منطقه‌ای همچنان واقعی است و در آشپزخانه، تقویم جشن‌ها و پرسش از اینکه زبانشان را چه بنامند، خود را نشان می‌دهد.

این زبان، والنسیایی است. زبان‌شناسان آن را شکلی از زبان کاتالانی می‌دانند؛ زبانی که مهاجران پس از آنکه خائیمه یکم، پادشاه آراگون، شهر را در سال 1238 از حاکمان مسلمانش گرفت، به جنوب آوردند. فرهنگستان رسمی زبان والنسیایی می‌پذیرد که این همان زبانی است که در کاتالونیا و جزایر بالئاری به آن سخن گفته می‌شود. جنبشی به نام بلاوریسم، که نامش را از نوار آبی روی پرچم منطقه گرفته، این دیدگاه را رد می‌کند و نزاع بر سر نام‌ها و نمادها در دوره گذار به دموکراسی به خشونت کشیده شد. تقریباً همه اسپانیایی هم صحبت می‌کنند، و نواری از ناحیه‌های داخلی و جنوب دورافتاده قرن‌هاست که اسپانیایی‌زبان است.

پادشاهی والنسیا بیش از چهار قرن قوانین خود به نام فورس را درون تاج آراگون نگه داشت. قرن پانزدهم آن دوره‌ای طلایی بود که شاعر، آئوسیاس مارک، رمان شوالیه‌ای تیرانت لو بلانک و خاندان بورجا از شاتیوا را پدید آورد. این خاندان که بیشتر با نام بورجیاها شناخته می‌شوند، دو پاپ به کلیسا دادند. سپس دو ضربه آمد. اخراج موریسکی‌ها در سال 1609 نزدیک به یک‌سوم مردم پادشاهی را از میان برد و پس از شکست در آلمانسا در سال 1707 تاج بوربون قوانین فورس را لغو کرد. والنسیایی‌ها هنوز این ضرب‌المثل را نقل می‌کنند که شری که از آلمانسا بیاید به همه می‌رسد.

آب و آتش در زندگی روزمره جاری‌اند. قرن‌هاست که دادگاه آب‌ها اختلاف‌های آبیاری در دشت والنسیا را حل‌وفصل می‌کند. این دادگاه هر پنجشنبه ساعت دوازده ظهر بیرون یکی از درهای کلیسای جامع تشکیل می‌شود و احکامش را با صدای بلند و به زبان والنسیایی اعلام می‌کند. هر ماه مارس، پایتخت برای جشن فایاس مجسمه‌های طنزآمیز برپا می‌کند و تقریباً همه آن‌ها را در شب یوسف قدیس می‌سوزاند. ماسکلتای روزانه، یعنی رگبار ترقه‌ها، را جمعیت بر پایه ریتم و شدت محض داوری می‌کند. آلکوی نبردهای مورها و مسیحیان را برگزار می‌کند، آلخمسی برج‌های انسانی می‌سازد و بیشتر شهرها یک گروه بادی آماتور دارند. ایمان کاتولیکی در جشن‌ها جریان دارد، حتی برای والنسیایی‌هایی که به مراسم عشای ربانی نمی‌روند. در جشن فایاس، جمعیت دسته‌های گل حمل می‌کنند تا تندیسی بلند از باکره مهجوران، حامی مقدس شهر، را بپوشانند. پائلا در آغاز غذای کارگران مزرعه بود که روی آتش هیزم پخته می‌شد و بحث بر سر اینکه چه چیزی باید در آن باشد، خود سنتی جداگانه است.