اروتیک ساموگیتی‌ها

اگر از یک زمایتی بپرسید اهل کجاست، ممکن است پیش از پاسخ، اصلاحی بشنوید: نه دقیقاً لیتوانی، بلکه Žemaitija، ربع شمال‌غربی کشور؛ و واژه‌ای که خودشان برای خود به‌کار می‌برند Žemaičiai است، یعنی «مردمِ پایین». این نام نسبی است نه توصیفی. آنها را در برابر آئوکشتایچیای، یعنی «مردمِ بالا» در بالادست رود، قرار می‌دهد و قرن‌ها همین نقش را ایفا کرده است. سرزمین از دریای بالتیک، نزدیک کلایپدا، به سمت داخل امتداد می‌یابد و از فلاتی موج‌دار از رس، جنگل و دریاچه‌های کوچک می‌گذرد که رودخانه‌های ونتا، مینیا و دوبیسا آن را می‌برند. گفتار مشخص‌ترین نشانه است. زمایتی زبان لیتوانی را کوتاه می‌کند، صداها را می‌بلعد و آهنگ کلام را تغییر می‌دهد، به‌طوری‌که کسی از ویلنیوس ممکن است وسط یک جمله رشته‌ی سخن را گم کند، و اینکه آیا گویشی به شمار می‌آید یا زبانی مستقل، بحثی است که به نتیجه‌ای قطعی نرسیده است. گویشوران آن خود را بر اساس نحوه‌ی تلفظ واژه‌ی «نان» دسته‌بندی می‌کنند: dūnininkai، donininkai و dounininkai، سه گروه منطقه‌ای که تنها با یک مصوت از هم متمایز می‌شوند.

زمایتیا آخرین بخش اروپا بود که مسیحیت را پذیرفت، و این به کمبود بازدیدکننده ربطی نداشت. شوالیه‌های توتونی این سرزمین را می‌خواستند، زیرا پلی زمینی میان پروس و لیوونیا بود، و صد سال در نگه داشتن آن شکست خوردند، در برابر مردمی که علیه‌شان شوریدند، قلعه‌ها را سوزاندند و به خدایان خود بازگشتند. غسل تعمید در سال 1413 و پس از گرونوالد انجام شد و مرز در معاهده‌ی ملنو در سال 1422 تعیین گردید. دیر پذیرفتن مسیحیت، کاتولیسیسم آن را سست نکرد. ژمایچیو کالواریا، شهرکی زیارتی که پیرامون مجموعه‌ای از نمازخانه‌ها ساخته شده و مسیر آن هر ماه ژوئیه با پای پیاده طی می‌شود، سرودهای ویژه‌ای به زبان زمایتی دارد که حتی کسانی که در غیر این صورت به آن زبان نمی‌خوانند، آنها را از بر دارند. وقتی امپراتوری روسیه چاپ لیتوانی با حروف لاتین را ممنوع کرد، موتیوس والانچیوس، اسقف این اسقف‌نشین و خود زمایتی، قاچاق کتاب از پروس شرقی را سازمان داد و این منطقه ستون فقرات آن آمدوشد چهل‌ساله شد. چیزهایی هم هستند که فقط به اینجا تعلق دارند: žemaitukas، اسب بومی کوچک و مقاوم که از قرون وسطی پرورش داده می‌شود، و klumpės، کفش‌های چوبی که هنوز برای جشن‌ها بیرون آورده می‌شوند. زمایتی‌ها شهرتی دارند، که خودشان با خوش‌رویی به خود نسبت می‌دهند، به لجبازی، لحن یکنواخت و بی‌میلی به گفتن بیش از آنچه موقعیت ایجاب می‌کند. این یک کلیشه است، اما کسانی که بیش از همه آن را تکرار می‌کنند خود زمایتی‌ها هستند.