اروتیک پاره

باری‌ها نام خود را از کوه‌هایی گرفته‌اند که کشت می‌کنند؛ دو رشته‌کوه، باری شمالی و باری جنوبی، که از دشت‌های خشک شمال‌شرقی تانزانیا، میان کلیمانجارو و کوه‌های اوسامبارا، برخاسته‌اند. زمین بیشترِ توضیح را خودش می‌دهد: یال‌های خنک و جنگلی با خاک آتشفشانیِ عمیق که از هر سو توسط سرزمین‌های پست و گرم احاطه شده‌اند. برای قرن‌ها این ارتفاعِ عمودی تقریباً همه‌چیز زندگی باری‌ها را شکل داده است، از جای ساختن خانه تا آنچه می‌کارند و با چه کسانی داد و ستد می‌کنند. آنان گاهی Wapare یا Asu نامیده می‌شوند و زبانی که به آن سخن می‌گویند، Chasu که Pare نیز نامیده می‌شود، زبانی از خانواده بانتو است که به‌خوبی در کنار زبان‌های Chaga و Taita در تپه‌های دورتر به سوی شرق جای می‌گیرد.

باری‌ها در گذشته آهنگران شناخته‌شده‌ای بودند. کوره‌های تپه‌های باری پیش از دوران استعمار، کج‌بیل، نیزه و آهن تجاری را به همسایگان می‌فروختند و این حرفه با متخصصان آیینی احاطه شده بود که دانش فنی را همان‌قدر با دقت پاس می‌داشتند که خود فلزکاری را. آن جهان دینیِ کهن، با باران‌سازان، زیارتگاه‌های نیاکان و کارشناسان آیینیِ مقتداری که با نام waganga شناخته می‌شوند، در بیشتر جامعه‌ها زیر اسلام سنّی قرار گرفته است؛ اسلامی که در سده نوزدهم از مسیر کاروان‌هایی که از دشت‌ها می‌گذشتند رسید. امروز باری‌ها در اکثریت مسلمانند، اگرچه اقلیت‌های مسیحی نیز وجود دارند و باورهای سنتی کهن‌تر نه به‌عنوان یک کیش جداگانه، بلکه در بافت زندگی روزمره ادامه دارند: در نگرش به بیماری، در آیین‌های تدفین و در شیوه حل‌وفصل شکایت‌ها درون یک تبار.

کوهستان‌ها از دیرباز به شدت زیر کشت بوده‌اند. کشاورزان باری شیب‌های تند را پله‌بندی کرده، شیار آبیاری کنده و اقتصادی خرده‌مالکی بر پایه موز، ذرت، لوبیا، کاساوا و هل ساخته‌اند، در حالی که دام‌داری در ارتفاعات پایین‌تر انجام می‌شود. این کشاورزی فشرده در کوهستان، همراه با محدودیت زمین، به این معناست که مهاجرت به بیرون امری پیوسته است: جوانان باری برای تحصیل و کار به موشی، تانگا و دارالسلام می‌روند و سپس اغلب بازمی‌گردند. نتیجه، مردمی است با دلبستگی قوی به روستاهای خاص خود و زمین تیره‌شان، حتی وقتی زندگی روزمره در جای دیگری سپری می‌شود. هویت باری معمولاً از راه همین دلبستگی بیان می‌شود: از راه تفاوت‌های گویشی میان شمال و جنوب، از راه تاریخ تیره‌ها که به نظر می‌رسد همه آن را می‌دانند، و از راه غرور آرام نسبت به خود کوه‌ها، که بیگانگان معمولاً آن را دست‌کم می‌گیرند و باری‌ها به ندرت زحمت تبلیغ آن را به خود می‌دهند.