اروتیک نییندوها

نیندو، که خود را بانیندو می‌نامند، یکی از اقوام کوچک‌تر استان کیوو جنوبی است و بخش عمده‌ی هویت آنان در حفظ سرزمین‌شان در برابر همسایگان بزرگ‌تر نهفته است. به سمت شرق، شی‌ها با پادشاهی‌های کهنشان در اطراف بوکاوو قرار دارند. به سمت غرب، جنگل‌های لگا گسترده‌اند. در جنوب و جنوب‌شرقی، بمبه و فولیرو زندگی می‌کنند. نیندوها در قلمرو مونگا، میان این گروه‌ها و در حاشیه‌ی ارتفاعات ایتومبوه، زندگی می‌کنند. شمارشان زیاد نیست، اما زبان خاص خود، رؤسای سنتی خود و حس تیزی نسبت به این دارند که هر تپه متعلق به کیست.

کینیندو زبانی بانتویی است که معمولاً همراه با شی و فولیرو در شمار زبان‌های دریاچه‌های بزرگ منطقه‌ی کیوو طبقه‌بندی می‌شود. بیشتر در خانه و روستا به آن سخن گفته می‌شود. سواحیلی که زبان مشترک شرق کنگو است، در بازار، کلیسا و جاده به کار می‌رود. فرانسوی برای مدارک تحصیلی و ادارات دولتی است. بسیاری از نیندوها بی‌درنگ میان کینیندو و سواحیلی جابه‌جا می‌شوند. زندگی دینی عمومی مسیحی است، هم کاتولیک و هم پروتستان، و کلیساهای پنطیکاستی، چنان‌که در سراسر کیوو، در اینجا نیز نفوذ می‌یابند. اعتقادات کهن‌تر از میان نرفته‌اند. نیاکان همچنان اهمیت دارند و رؤسای سنتی همچنان بر زمین اقتدار دارند، و این در این بخش از کنگو هرگز چیز کوچکی نیست.

زمین در تاریخ اخیر نیندوها جریان دارد. گله‌داران بانیامولنگه نیز بر فراز روستاهای نیندو در فلات ایتومبوه می‌چرند، و ادعاهای رقیب بر اقتدار سنتی در آنجا مستقیماً به جنگ‌های کنگو که از 1996 آغاز شد دامن زد. قلمرو مونگا کشتار، اشغال شورشیان و سال‌ها کنترل مسلحانه‌ی متغیر را پشت سر گذاشت. شبه‌نظامیانی که تا حدی از جوامع نیندو گرد آمده بودند، در ارتفاعات کنار گروه‌های بمبه و فولیرو جنگیدند. جنگل‌های ایتومبوه از غنی‌ترین جنگل‌های کوهستانی شکاف آلبرتین‌اند. این جنگل‌ها در سال 2006 به عنوان ذخیره‌گاه طبیعی اعلام شدند و قواعد حفاظت محیط زیست را به مجادله‌ای که پیش‌تر پرازدحام بود، یعنی اینکه چه کسی مجاز است کجا کشت کند، شکار کند و حفاری کند، افزودند.

زندگی روزمره کشاورزی است: کاساوا، موز، لوبیا و ذرت در مزارع شیب‌دار کاشته می‌شود، و همچنین بز و مرغ پرورش داده می‌شود. بسیاری از جوانان به سوی طلاجویی در مقیاس کوچک کشیده می‌شوند، که از زمان ورود شرکت‌های استخراج استعماری، اقتصاد مونگا را شکل داده است. این سرزمینی دورافتاده و سخت است که جاده‌هایش در فصل باران به گل تبدیل می‌شوند و نیندوها همچنان در آن ریشه دارند.