اروتیک بودجا

بودجا (Budza) مردمانی بانتوزبان در شمال حوضه کنگو هستند. آنان در سرزمین جنگلی واقع در شمال رود کنگو، پیرامون بندر رودخانه‌ای بومبا زندگی می‌کنند. زادگاه آنان استان منگالا در جمهوری دموکراتیک کنگو است که در سال 2015 از استان قدیمی اکواتور جدا شد. هرگز زیر یک پایتخت یا یک سلسله سلطنتی متحد نشده‌اند. آنچه آنان را به‌عنوان یک مردم کنار هم نگه می‌دارد، زبانشان یعنی بودزا و تاریخی مشترک است. کارگزاران استعماری و مردم‌نگاران نام این قوم را به چند شکل نوشته‌اند، از جمله Budza، Mbudja و Buja.

زبان بودزا زبانی بانتویی از خانواده نیجر-کنگو است. این زبان به همان گروه گسترده زبان‌های شمال‌غربی کنگو تعلق دارد که لینگالا نیز به آن تعلق دارد و گفتار روزمره این شباهت را نشان می‌دهد. لینگالا زبان رود، بازار و موسیقی عامه‌پسند در این منطقه است. بسیاری از بودجاها به آسانی میان لینگالا و زبان بومی خود جابه‌جا می‌شوند و در مدرسه و ادارات دولتی از زبان فرانسه استفاده می‌کنند.

نسل‌های متمادی، بیشتر بودجاها قطعه‌زمین‌هایی را که از جنگل پاک‌سازی شده بود زراعت می‌کردند و کاساوا، موز و ذرت می‌کاشتند. آنان ماهی می‌گیرند، شکار می‌کنند و در کشت نخل روغنی کار می‌کنند. اقتدار به‌طور سنتی در دست طایفه‌ها و ریش‌سفیدان روستا بود، نه یک پادشاهی، از این رو بیگانگان کانون واحدی از قدرت نداشتند که آن را تصرف کنند.

کائوچو و شورش

این استقلال در آغاز قرن بیستم آزموده شد. سرزمین‌های بودجا در محدوده یک امتیاز کائوچو در دولت آزاد کنگوی لئوپولد دوم قرار گرفت. روستاهای آنجا زیر تهدید نگهبانان شرکت و سربازان دولتی ناچار به تحویل سهمیه‌هایی از کائوچوی وحشی شدند. حدود سال 1903 بودجاها در شورشی مسلحانه برخاستند و تلافی‌جویی‌های پس از آن سال‌ها ادامه یافت. این قیام بخشی از تاریخ گسترده‌تر خشونت و مقاومت است که با تصرف مستعمره از لئوپولد توسط بلژیک در سال 1908 پایان یافت.

هیئت‌های کاتولیک و پروتستان در دوران حکومت بلژیک وارد شدند و مسیحیت اکنون دین اکثریت است. کلیساهای احیاگر نیز اینجا گسترش می‌یابند، همان‌طور که در سراسر کنگو گسترش می‌یابند. زندگی کلیسایی در کنار باورهای کهن درباره نیاکان، شفا و علت‌های بدبختی قرار دارد و این باورها هنوز نحوه واکنش خانواده‌ها به بیماری یا مرگ ناگهانی را شکل می‌دهند. امروزه زندگی بودجاها در روستاهایی پراکنده است که با جاده‌های ناهموار و ترافیک رودخانه‌ای به هم متصل‌اند، و در شهر بومبا، و در خویشاوندانی در کینشاسا که همچنان به زادگاه خود نزدیک‌اند.