اروتیک نقبی‌ها

یک فرد اماراتی با نام خانوادگی النقبی، قبیله‌ای به نام نقبیین را معرفی می‌کند؛ یکی از تبارهای عربی که نام‌هایشان هنگام تبدیل ایالات متصالحه به یک کشور مدرن، به نام‌های خانوادگی بدل شد. نقبیین ملتی جدا با زبان خاص خود نیستند. آنان شبکه‌ای از خویشاوندان‌اند که هنوز ازدواج‌ها، معرفی‌ها و وفاداری‌ها را در جامعه‌ای شکل می‌دهد که بیشتر شهروندانش می‌توانند بگویند از کدام قبیله‌اند.

سرزمین اصلی آنان در شمال کشور است، به‌ویژه شارجه و ساحل شرقی پرشیب رو به خلیج عمان، جایی که خورفکان در خلیجی میان کوه‌های حجر و دریا قرار دارد. این ساحل به شیوه‌ای متفاوت از داخل صحرا زیست می‌کرد. ماهیگیری، باغ‌های خرمایی که از وادی‌های کوهستانی آبیاری می‌شدند و تجارت با قایق، بیش از پرورش شتر اهمیت داشتند. مرز با عُمان که اکنون از میان آن کوه‌ها می‌گذرد، بسیار جوان‌تر از خود قبیله است.

نقبیین به گویش خلیجی زبان عربی سخن می‌گویند که در سراسر امارات شنیده می‌شود و پیرو مذهب تسنن‌اند. ایمان، ریتم هفته‌ی عادی را تعیین می‌کند: اوقات نماز روز را تقسیم می‌کند، جمعه خانواده‌ها را به مسجد می‌کشاند و رمضان، ساعات کار، وعده‌های غذایی و دیدوبازدیدها را برای یک ماه دوباره سامان می‌دهد.

مهم‌ترین نقاط عطف تاریخ آنان، نقاط عطف کل ساحل است. معاهدات دریایی بریتانیا در قرن نوزدهم مجموعه‌ای از شیخ‌نشین‌های کوچک را برقرار کرد و قبایل شمال زیر نظر حاکمانی زیستند که سرزمین‌هایشان اغلب به تکه‌های پراکنده تقسیم شده بود. خورفکان با آن‌که در آن سوی کوه‌ها و دور از شهر شارجه قرار دارد، متعلق به شارجه است و این تقسیم هنوز بر نقشه‌ی امروز دیده می‌شود. در سال ۱۹۷۱ شیخ‌نشین‌ها به هم پیوستند و امارات متحده عربی را تشکیل دادند. سپس درآمد نفت و رشد سریع شهری، بسیاری از خانواده‌ها را از باغ‌های نخل و محله‌های ماهیگیری به مسکن‌های نوساز و مشاغل دولتی کشاند.

آنچه برجسته است، میزان حضور قبیله در دولتی فوق‌مدرن است. این نام بر گذرنامه‌ها چاپ می‌شود و در مجلس، یعنی اتاق پذیرایی که مردان در آن میهمانان را می‌پذیرند و امور را با قهوه و خرما به گفتگو می‌گذارند، بر زبان‌ها جاری است. برخی از زنان مسن‌تر هنوز نقاب سفت و براق فلزی برقع را به سبک نسل مادرانشان بر چهره دارند. عروسی‌ها و تعطیلات ملی، العیاله را به صحنه می‌آورند؛ رقصی با ضرب طبل که در آن مردان رو‌به‌روی یکدیگر صف می‌کشند و عصاهای باریک در دست دارند و امارات این رقص را با عمان همسایه در میان می‌گذارد. نقبی بودن امروز کمتر به نگاه به گذشته مربوط است و بیشتر به دانستن این‌که فرد، با یک نگاه، در کجا جای می‌گیرد.