اروتیک ماپولانا

ماپولاناها به همان اندازه که با تبار تعریف می‌شوند، با یک مکان نیز تعریف می‌شوند. سرزمین آن‌ها ماپولاننگ است، منطقه‌ای در اطراف بوشباکریج در امپومالانگا، جایی که لبه‌ی ارتفاعات دراکنزبرگ به دشت کم‌ارتفاع (لوولد) سرازیر می‌شود، در فاصله‌ای کوتاه با خودرو تا پارک ملی کروگر. نشانه‌ی اصلی در مرکز آن ماریپسکاپ است، کوهی جنگلی که مردم محل آن را موهولوهولو نیز می‌نامند. این کوه در مرکز مشهورترین داستان آن‌ها نیز قرار دارد.

در قرن نوزدهم، دسته‌های یورشگر سوازی به دشت کم‌ارتفاع رخنه کردند. ماپولاناها به رهبری رئیس ماریپه ماشیله به بلندی‌های کوه عقب نشستند و آن را نگه داشتند، و به روایت بیشتر منابع، با غلتاندن تخته‌سنگ‌ها از بالا بر سر مهاجمان. این کوه هنوز نام او را دارد و نام ماشیله همچنان به منصب ریاست ماپولانا پیوند خورده است. فشارهای بعدی آهسته‌تر و کم‌تر نمایشی بودند. نخست از دست رفتن زمین در دوران استعمار آمد، سپس سیاست سرزمین‌های قومی در دوران آپارتاید. آن سیاست بخش ماپولانایی بوشباکریج را در لبووا، سرزمین قومی سوتوی شمالی، قرار داد و همسایگان شیتسونگازبان آن‌ها را به گازانکولو تخصیص داد. پس از سال 1994 بر سر این منطقه بار دیگر کشمکش درگرفت، این بار میان استان‌ها، تا آنکه در اواسط دهه‌ی 2000 در امپومالانگا تثبیت شد.

زبان آن‌ها، سپولانا، به شاخه‌ی سوتو-تسوانا از خانواده‌ی زبان‌های بانتو تعلق دارد و رسماً گویشی از سوتوی شمالی به شمار می‌رود. زبان‌شناسان مدت‌هاست آن را همراه با گفتار همسایگانش، پای و کوتسوه، در گروه سوتوی شرقی جای داده‌اند، مجموعه‌ای از گویش‌ها که در مرز با گویشوران سواتی و تسونگا شکل گرفت. آن مرز هنوز بخشی از زندگی روزمره است. بوشباکریج پهنه‌ای درهم‌بافته از روستاهای سپولانا و شیتسونگا است و جابه‌جایی میان این دو زبان امری عادی است. مدارس سپدی استاندارد را درس می‌دهند، بنابراین سپولانا بیشتر در خانه و در جامعه‌ی محلی به کار می‌رود. اینکه آیا باید آن را به‌عنوان زبانی مستقل به رسمیت شناخت، بحثی محلی و تکرارشونده است.

بیشتر ماپولاناها مسیحی هستند و بسیاری از آن‌ها در کلیساهای مستقل آفریقایی عضویت دارند. گرامی‌داشت نیاکان و مشورت با درمانگران سنتی در کنار زندگی کلیسایی انجام می‌شود، نه در تقابل با آن. اقتصاد محلی بر پایه‌ی اقامتگاه‌های سافاری، جنگل‌داری تجاری و گردشگری در امتداد لبه‌ی ارتفاعات می‌چرخد، به‌علاوه‌ی جریان پیوسته‌ی کارگران به امبومبلا و گاوتنگ. آنچه هویت را کنار هم نگه می‌دارد کمتر یک لباس یا تقویم آیینی است و بیشتر تاریخی مشترک بر یک پهنه از کوه و بیشه. این همچنین زبانی است که مردم، با وجود آنکه زبان رسمی چیز دیگری است، همچنان به آن سخن می‌گویند.