اروتیک لوباها

لهوبا مردمان تیغه‌های جنگلی‌اند، جایی که کوه‌های شرقی هیمالیا به حوضه‌ی براهماپوترا فرو می‌ریزند؛ نواری از زمین که هند آن را به‌عنوان ایالت آروناچال پرادش اداره می‌کند و چین آن را بخشی از جنوب تبت می‌داند. خود این نام یک برون‌نام تبتی است که از سوی شمال به‌طور نادقیق بر مجموعه‌ای از جوامع اطلاق شد که دربار لهاسا از نظر تاریخی آنان را بیگانه با فلات می‌دانست. آنچه زیر عنوان «لهوبا» دسته‌بندی می‌شود، در عمل چند مردم متمایز است: آدی در امتداد میانه‌ی رود سیانگ، گالو و تاگین در غرب، نیشی دورتر از آن، و ایدو، دیگارو و میجو میشمی در دره‌های ژرف نزدیک‌تر به مرز برمه. آنان بیش از آنکه هویتی مشترک داشته باشند، مرز و چشم‌انداز مشترک دارند.

زبان‌هایشان این را بازتاب می‌دهد. بیشترشان در شاخه‌ی تانی از خانواده‌ی چینی-تبتی جای می‌گیرند، مانند آدی، گالو، بوکار و تاگین، و آن‌قدر به هم نزدیک‌اند که دره‌های همسایه معمولاً با کمی تلاش زبان یکدیگر را می‌فهمند؛ در حالی که ایدو و دیگر زبان‌های میشمی دورتر قرار دارند و طبقه‌بندی‌شان به‌دشواری شهره است. تبتی در لبه‌ی شمالی، میان گروه‌های لهوبا درون منطقه‌ی خودمختار تبت (TAR) تکلم می‌شود؛ آسامی و انگلیسی در سوی هندی رواج دارند. هیچ سنت ادبی واحدی برای لهوبا وجود ندارد و نظام‌های نوشتاری وارداتی و تازه‌اند.

دین نیز همان مسیر را دنبال می‌کند. میراث غالب، جان‌باوری است؛ دونی-پولو، آیین خورشید و ماه، صورت رسمی‌شده‌ای است که جوامع آدی و گالو در دهه‌های اخیر به دور آن گرد آمده‌اند، تا حدی به‌عنوان وزنه‌ای آگاهانه در برابر فشار تبشیری مسیحی از جنوب و نفوذ بودایی تبتی از شمال. گروه‌های میشمی متخصصان شمنی خاص خود را دارند، یعنی ایگو، که آیین‌های تدفین پیچیده‌ای برگزار می‌کنند که ممکن است روزها طول بکشد. عمل بودایی در جایی وجود دارد که تماس تبتی نزدیک بوده است، اما روی بستر کهن‌تر نشسته و جای آن را نگرفته است.

از نظر تاریخی لهوبا خارج از دسترس هر دولتی زیست می‌کردند. لهاسا از آنان مالیاتی اندک و به‌شکلی ناپیوسته می‌گرفت؛ راج بریتانیا هرگز تپه‌های بالای براهماپوترا را به‌طور جدی اداره نکرد؛ خط مک‌ماهون که در سال 1914 کشیده شد، از سرزمین آنان عبور کرد، روی نقشه‌ای که آنان در آن هیچ نقشی نداشتند. جنگ 1962 هند و چین آن خط را به مرزی سخت بدل کرد و خانواده‌ها در دو سو از هم بریده شدند. امروز گروه‌های تحت اداره‌ی هند به‌عنوان قبایل فهرست‌شده شناخته می‌شوند و ایالت ویژه‌ی خود را دارند؛ جمعیت بسیار کوچک‌تر سوی چینی به‌عنوان یکی از 56 ملیت رسمی جمهوری خلق چین شمرده می‌شود. بافندگی، معماری رتان و بامبو و ساختار طایفه‌ای پدرتبار همچنان ویژگی‌های روزمره‌اند، نه اجراهای میراثی.