اروتیک لنگه

لنگه‌ها که به صورت Balengue هم نوشته می‌شوند، یکی از قوم‌های کوچک ساحلی سرزمین اصلی گینه استوایی‌اند و آنچه ایشان را متمایز می‌کند زبانشان است. آنان در ساحل اقیانوس اطلسی ریو مونی، جنوب شهر باتا، در استان لیتورال و در امتداد مسیری که به سوی مرز گابن می‌رود زندگی می‌کنند. همسایگان ایشان در آن ساحل، یعنی کومبه، بنگا و باپوکو، به زبان‌هایی نزدیک به هم سخن می‌گویند و با هم گروه ندوه را تشکیل می‌دهند. لنگه‌ها معمولاً همراه با ایشان و با برچسب اسپانیایی playeros یعنی «مردم ساحل» به شمار می‌آیند، اما زبانشان، مولنگه، به این گروه تعلق ندارد. زبان‌شناسان آن را در کنار زبان‌های بانتوی گابن در جنوب قرار می‌دهند و جایگاه دقیقش هنوز محل بحث است. بنابراین لنگه‌ها خط ساحل و شیوه زندگی را با ندوه‌ها در میان می‌گذارند، در حالی که زبانی دارند که به جای دیگری اشاره می‌کند.

شمارشان اندک است. برآوردها تعداد گویشوران مولنگه را حدود هزار نفر می‌دانند و تقریباً همه ایشان همچنین از اسپانیایی، زبان مدرسه و دولت، و اغلب از فانگ، زبان اکثریت کشور، استفاده می‌کنند. این حساب اهمیت دارد. فانگ‌ها از زمان استقلال از اسپانیا در سال 1968 بر سیاست گینه استوایی سلطه داشته‌اند و اقلیت‌های ساحلی ناچار بوده‌اند در درون این واقعیت جای پای خود را حفظ کنند. در سده نوزدهم وضع برعکس بود: مردم ساحل واسطه میان کشتی‌های تجاری اروپایی و درون جنگل بودند، تا آنکه گسترش فانگ‌ها به سوی دریا و سپس اداره استعماری اسپانیا این نقش را از ایشان گرفت. دیکتاتوری ماسیاس نگما از 1968 تا 1979 بخش بزرگی از مردم کشور را کشت یا تبعید کرد و روستاهای ساحلی هم از این امان نماندند.

زندگی روزمره بر پایه ماهیگیری، کشت‌های کوچک کاساوا و موز، و به‌طور فزاینده کار مزدی در باتای نزدیک می‌گذرد، شهری که آن‌قدر نزدیک است که جوانان را از روستاها بیرون می‌کشد. بیشتر لنگه‌ها مسیحی‌اند، عمدتاً کاتولیک رومی به‌عنوان میراث حکومت اسپانیا، و در امتداد ساحل جماعت‌های پریسبیتری دارند که به فعالیت مبلغان آمریکایی در سده نوزدهم برمی‌گردند. باورهای کهن‌تر درباره نیاکان و درمان هنوز از میان نرفته‌اند. آن‌ها در کنار کارهای کلیسا قرار دارند، نه در برابر آن.

درباره لنگه‌ها بر اساس دیدگاه خودشان چیز بسیار کمی نوشته شده است. آنان معمولاً به‌صورت یک سطر در فهرست اقلیت‌های گینه استوایی ظاهر می‌شوند و زبانشان از کم‌مستندترین زبان‌های آن ساحل است. با این تعداد اندک گویشوران و فشار زیاد اسپانیایی و فانگ، پرسش اصلی این است که آیا مولنگه هنوز به کودکان منتقل می‌شود یا نه؛ همین است که تعیین می‌کند لنگه‌ها تا کی از مردم اطرافشان قابل تشخیص باقی می‌مانند.