اروتیک کومبه

کومبه مردمانی ساحلی هستند. روستاها و محله‌های شهری آنان در امتداد ساحل ریو مونی، بخش قاره‌ای گینه استوایی، نزدیک دریا و دهانه‌های رودخانه‌ها قرار دارد. در آنجا ماهی می‌گیرند، در قطعه‌زمین‌هایی پشت ساحل کاساوا و موز سبز می‌کارند و مدت‌های طولانی با هر کسی که با قایق می‌رسید سروکار داشته‌اند. در گینه استوایی، آنان از جمله ندوه‌ها به شمار می‌روند، مجموعه‌ای از مردمان ساحلی خویشاوند که اسپانیایی‌زبانان مدت‌ها آنان را «پلایه‌روس»، یعنی مردم ساحل، می‌نامیدند، در مقابل مردمان جنگلی داخل کشور. زندگی در ساحل هنوز هم چیزی است که آنان را متمایز می‌کند.

زبان آنان، کومبه، که گاهی با نام نگومبی فهرست می‌شود، یک زبان بانتو است. این زبان با یاسا و با گفتار دیگر گروه‌های ندوه مانند بنگا خویشاوندی نزدیک دارد. این زبان در عرصه‌ای شلوغ با زبان‌های دیگر شریک است. فانگ اصلی‌ترین زبان آفریقایی ریو مونی است و اسپانیایی زبان مدرسه و دولت است. بسیاری از گویشوران کومبه در یک هفته معمولی از هر سه زبان استفاده می‌کنند و در باتا، جوانان اغلب زبان نیاکانی را بیشتر برای خانه و خانواده نگه می‌دارند.

زندگی در ساحل، کومبه‌ها را زودهنگام و به‌طور پایدار با بیگانگان در تماس قرار داد. مردمان ساحلی میانجی تاجران اروپایی و داخل کشور بودند، و مبلغان پروتستان و کاتولیک هر دو در قرن نوزدهم در این ساحل فعالیت کردند. امروز مسیحیت هنجار است و زندگی کلیسایی در عروسی‌ها، مراسم خاکسپاری و گردهمایی‌های اجتماعی جاری است، هرچند باورهای کهن درباره نیاکان و ارواح از میان نرفته‌اند. خانواده‌های ساحلی همچنین از نخستین خانواده‌های ریو مونی بودند که فرزندان خود را به مدارس مبلغان فرستادند، و این امر شیوه ورودشان به جهان استعماری و ملی را شکل داد.

قرن نوزدهم همچنین فشاری از داخل کشور به همراه داشت. جوامع فانگ به‌تدریج به سوی دریا حرکت کردند و مردمان ساحلی قدیمی‌تر به اقلیتی رو به کاهش در سرزمینی تبدیل شدند که زمانی تقریباً تنها در اختیار خودشان بود. گینه استوایی در سال 1968 از اسپانیا مستقل شد و از آن زمان قدرت سیاسی همواره در دست اکثریت فانگ مانده است. کومبه‌ها، همچون دیگر مردمان ندوه، هویت خود را از راه زبان، شبکه‌های خانوادگی و انجمن‌های فرهنگی حفظ کرده‌اند. زندگی امروزی کومبه‌ها در روستاهای ساحلی اطراف باتا و امبینی، خود شهر باتا، و جوامعی در اسپانیا پراکنده است، جایی که پس از استقلال بسیاری از اهالی گینه استوایی در آن ساکن شدند.