اروتیک کومو

کومو مردمی جنگل‌نشین و بانتوزبان در شمال شرقی کنگو هستند. افراد بیرونی آن‌ها را با چند نام می‌شناسند: کُومُو، باکُومُو یا واکُومُو، بسته به این‌که پیشوند از کدام زبان گرفته شود. آن‌ها هیچ پیوندی با مردم کومو که در مرز سودان جنوبی و اتیوپی زندگی می‌کنند ندارند. دو چیز آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد: زبانشان، کیکومو، و سرزمینشان در جنگل انبوه بارانی در شرق رود کنگوی علیا. این جنگل از حاشیه‌های کیسانگانی به سمت لوبوتو و والیکاله امتداد دارد و از استان‌های تشوپو، مانیما و کیوو شمالی می‌گذرد. خانواده‌ها در قطعه‌زمین‌هایی که از دل جنگل پاک شده‌اند، کاساوا، موز پختنی و برنج می‌کارند. شکار، تله‌گذاری و ماهی‌گیری هم خوراک و هم درآمد نقدی فراهم می‌کنند. بسیاری از روستاها در امتداد جادهٔ طولانی کیسانگانی تا منطقهٔ کیوو قرار دارند و بیشتر کالاها، اخبار و گرفتاری‌ها از همین جاده به آن‌ها می‌رسد.

زبان‌شناسان کیکومو را در کنار زبان‌های بانتوی جنگلی بالی، آمبا و لگا دسته‌بندی می‌کنند، اما کمتر کومویی می‌تواند یک هفته را فقط با کیکومو بگذراند. سواحیلی کنگویی زبان کار بازارها و کلیساها در سراسر شرق است، لینگالا در کیسانگانی قوی است و فرانسوی زبان اسناد اداری دولت است. این آمیختگی زبانی از تاریخ می‌آید. در قرن نوزدهم، تاجران سواحیلی و عرب از ساحل شرق آفریقا به مانیما و تا آبشارهای استنلی (پایگاهی که بعدها به کیسانگانی تبدیل شد) پیش رفتند تا عاج و اسیر به دست آورند. یورش‌های آن‌ها جوامع را پراکنده کرد یا آن‌ها را به این تجارت کشاند و سواحیلی مدت‌ها پس از رفتن کاروان‌ها در منطقه باقی ماند. سپس دولت آزاد کنگو و پس از آن حکومت بلژیک آمدند، با خواسته‌های خود برای لاستیک، نیروی کار و مالیات.

امروزه بیشتر کوموها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، که میراث هیئت‌های مبلغان مذهبی فعال در سراسر دوران استعمار است. باورهای کهن‌تر همچنان وجود دارند. هنگامی که بیماری یا بدشانسی نیاز به توضیح دارد، مردم همچنان نزد درمانگران و پیشگویان می‌روند. پیکرتراشان کومو ماسک‌ها و پیکرک‌هایی ساخته‌اند که به همین کار پیوند دارند و برخی از آن‌ها اکنون در مجموعه‌های موزه‌ای دور از جنگل نگهداری می‌شوند. از دهه 1990 جنگ‌های شرق کنگو مستقیماً به سرزمین کومو رسیده است. گروه‌های مسلح، اردوگاه‌های معدنی و موج‌های آوارگی روستاهایی را دگرگون کرده‌اند که مردمانشان نسل‌ها از جنگل روزی می‌گذراندند. کوموها هنوز بیشتر روستایی‌اند، اما بسیاری نیز در کیسانگانی و شهرهای کوچک‌تر زندگی می‌کنند و میان شهر و روستاهای زادگاه خود در رفت‌وآمدند.