اروتیک سوکوها

سوکو یک قوم بانتو در ساوانای جنوب‌غربی کنگو هستند. آنان نسل‌ها خود را پادشاهی می‌دانستند نه مجموعه‌ای پراکنده از روستاها، که حول یک حاکم عالی‌مقام با عنوان Meni Kongo سازمان یافته بود. این عنوان به سوی غرب، به پادشاهی کهن کنگو اشاره دارد و ادعایی از تبار را در خود دارد که هنوز نحوه جای‌گیری سوکوها در میان همسایگانشان را شکل می‌دهد.

سرزمین آنان دشت‌های علفزار بازی است که با دره‌های جنگلی رودخانه‌ها بریده شده، در شرق رود کوانگو، در آنچه اکنون استان کوانگوی جمهوری دموکراتیک کنگو نامیده می‌شود. زنان بیشتر کشاورزی را برعهده دارند و کاساوا محصول اصلی است. مردان شکار می‌کنند، به دام می‌اندازند و شیره نخل می‌گیرند. زبان Kisuku که به شاخه کنگوی زبان‌های بانتو تعلق دارد، با Yaka و Kikongo خویشاوندی نزدیک دارد. بیشتر مردم همچنین Kituba را که شکل تجاری Kikongo در سراسر منطقه است صحبت می‌کنند و بسیاری تا اندازه‌ای فرانسوی می‌دانند.

تبارِ خویشاوندی از راه مادر پیش می‌رود و واحد مهم، تبار مادری است. این تبار همچون یک پیکر واحد عمل می‌کند: بر زمین و افراد حق دارد، غرامت می‌پردازد و دریافت می‌کند، و به‌عنوان یک گروه برای کارهای اعضایش پاسخگوست. مردم‌شناس ایگور کوپیتوف در اواخر دوره استعمار میان سوکوها زندگی کرد و یکی از شناخته‌شده‌ترین استدلال‌های خود را بر پایه آنان بنا نهاد. او استدلال کرد که سوکوها با نیاکان درگذشته همچون بزرگان ارشد رفتار می‌کنند و آنان را بخشی از همان زنجیره اقتدار می‌دانند، نه نظمی جداگانه و معنوی. مسیحیت همراه با مبلغان آمد و اکنون گسترده است. این دین در کنار آن منطق کهن تبار، نیاکان و طلسم‌های حفاظتی قرار دارد، نه آنکه جای آن را بگیرد.

سیاست این منطقه هرگز آرام نبوده است. هنگامی که فرمانروایان یاکا با تبار لوندا در دره کوانگو مستقر شدند، توازن قدرت تغییر کرد و پادشاهی سوکو در کنار آنان همچنان یک نظام سیاسی متمایز ماند. بعدها حکومت بلژیک هر دو قوم را زیر یک اداره استعماری واحد درآورد که استقلال پادشاهی کهن را کاهش داد، بی‌آنکه آن را از میان ببرد.

بیگانگان بیشتر سوکوها را از راه نقاب‌هایشان می‌شناسند. hemba نقاب چوبی حکاکی‌شده‌ای به شکل کلاهخود است که اغلب در بالای آن نقش یک حیوان قرار دارد و با رافیا تزئین شده است. این نقاب به‌طور سنتی در آیین آغاز n-khanda ظاهر می‌شود، هنگامی که پسرانی که ختنه شده و در انزوا نگه داشته شده‌اند، به‌عنوان جوانان بالغ به زندگی روستا بازمی‌گردند. نقاب بزرگ‌تر kakungu به متخصصان آیین آغاز تعلق دارد و برای ایجاد هراس ساخته شده است. در موزه این قطعات مجسمه‌اند، اما در بومشان ابزار مراسمی بودند که تعیین می‌کرد چه کسی بزرگسال به‌شمار می‌آید.