اروتیک باتانگا

باتانگاها مردم ساحل‌اند. روستاهایشان در امتداد ساحل اقیانوس اطلس در جنوب کامرون و حوالی کریبی قرار دارد، از لوندجی تا پایین‌تر از گراند باتانگا و آبشار لوبه به سمت کامپو، و خودآگاهی آنان به این نوار شن، امواج و دهانه رود گره خورده است. خود را از ساوا می‌دانند، مردمان ساحلی کامرون که شناخته‌شده‌ترین اعضای آنان دوالاها هستند، و خویشاوندان نزدیکشان آن سوی مرز در گینه استوایی و گابن به نام ندوه شناخته می‌شوند، یعنی مردمان ساحلی ساحل ریو مونی. معمولاً سه شاخه نام برده می‌شود: بانوهو، بابوکو و خود باتانگا، که هر یک نوار ساحلی و شیوه گفتار ویژه خود را دارد. زبان آنان بانتویی است و بخشی از خوشه‌ای کوچک از زبان‌های ساحلی به همراه بنگا و یاسا به شمار می‌آید، و آشکارا با بولو و نگومبا که همسایگان درون‌سرزمینی به آن سخن می‌گویند متمایز است. فرانسوی زبان مدرسه و دولت است و در شهر کریبی، باتانگا باید با هر چیز دیگری که یک بندر به همراه می‌آورد رقابت کند. کلیساهای پرسبیتری و کاتولیک در کنار احترام به نیاکان و ارواح آب که مردمان ساوا در آن مشترک‌اند، زندگی روستا را استوار نگه می‌دارند.

زندگی در ساحل باعث شد باتانگاها در صف مقدم هر ورودی قرار گیرند. آنان پیش از آنکه آلمان در 1884 کامرون را تصرف کند، میان کشتی‌های اروپایی و درون جنگل واسطه تجارت بودند، و مبلغان مذهبی آمریکایی کلیسای پرسبیتری در اواخر قرن نوزدهم در میان آنان مستقر شدند. گسست سرنوشت‌ساز در 1914 رخ داد. وقتی جنگ جهانی اول به کامرون رسید، دولت آلمان به جمعیت ساحلی مظنون شد که با متفقین همراه است. رئیس باتانگایی مادولا در کریبی به دار آویخته شد و بخش عمده جمعیت سال‌های جنگ را در تبعید در امتداد ساحل و در اطراف کوه کامرون گذراندند. بازگشت در 1916 آغاز شد، بانوهوها در فوریه و بابوکوها در مه، و هر دو بازگشت هنوز هر ساله جشن گرفته می‌شود. جشن ماه مه، که مایی نام دارد، کریبی را با مسابقات قایق‌رانی، رقص و آیین‌هایی در لبه آب پر می‌کند و همچون فراخوان سالانه‌ای عمل می‌کند که مشخص می‌سازد چه کسی باتانگاست. ماهیگیری همچنان حرفه شاخص است و خدمه با قایق‌های تک‌تنه چوبی از میان امواج به دریا می‌روند، اما کریبی اکنون شهری تفریحی است و از 2018، پس از گشایش بندری با آب عمیق در جنوب، شهری صنعتی نیز هست. مردمی کوچک بر برخی از ارزشمندترین سواحل کشور تسلط دارند و بحث درباره اینکه چه کسی آن زمین را نگه می‌دارد، پرسش روز باتانگاهاست.