اروتیک کورسنیکی‌ها

کورسنیکی‌ها مردمی بودند با یک سرزمین باریک: نواری از شن به طول حدود 60 مایل و عرضی که معمولاً از 2 مایل بیشتر نبود، که دریاچه کورونین را از دریای باز بالتیک جدا می‌کرد. آنان در قرون وسطای متأخر از کورلند، در لتونی امروزی، آمدند و برای ماهیگیری آمدند. آنچه آنان را یک گروه کرد، نه یک لهجه منطقه‌ای، ترکیبی بود که با خود داشتند. در کشوری که مردمش لیتوانیایی حرف می‌زدند، به گونه‌ای از لتونیایی سخن می‌گفتند، زیر اداره پروسی در کلیساهای لوتری دعا می‌کردند و تحصیل و کارهای اداری‌شان به آلمانی بود. خود را kursenieki می‌نامیدند و زبانشان را kursisch. در اواسط سده 1600 روستاهایشان در امتداد ساحل از ممل تا دانتسیگ کشیده شده بود؛ تا سال 1900 فقط چند سکونتگاه روی همان نوار شن باقی مانده بود که شن پیش‌تر برخی از آن‌ها را بلعیده بود. این بخش آخر استعاره نیست. قطع درختان برای کشتی‌سازی پوشش تپه‌های شنی را از میان برد، تپه‌ها به حرکت درآمدند و روستاها یکی یکی زیر شن رفتند. کارویاچای یکی از آن‌ها بود. پسری که در 1776 در آنجا به دنیا آمد، لودویکاس ره‌زا، استاد الهیات در کونیگسبرگ شد و نخستین چاپ Metai دونلایتیس را همراه با مجموعه‌ای مهم از ترانه‌های عامیانه لیتوانیایی منتشر کرد: مردی از روستایی که دیگر وجود ندارد، ادبیات زبانی را نجات داد که زبان نخست او نبود.

دو عادت از زندگی کاری‌شان ارزش دانستن دارد. kurėnas قایق دریاچه‌ای کف‌تخت بود، پهن و کم‌عمق، برای آبی که به سختی برای دریانوردی کافی بود. از دهه 1840 به بعد قوانین ماهیگیری پروسی ایجاب می‌کرد که هر قایق یک بادنمای کنده‌کاری‌شده بر سر دکل داشته باشد، سیاه و سفید با الگویی که به روستای مبدأ اختصاص داشت، و ماهیگیران پیوسته به آن می‌افزودند: سایه‌های بریده کلیسا، میخانه، گوزن، پرنده‌ها و خانه خود مرد، تا آنکه بادنماها به هنری عامیانه بدل شدند که با یک نگاه می‌گفت قایق چه کسی روی آب است. عادت دیگر مربوط به کلاغ‌هاست. خانواده‌های اهل زبانه شن در پاییز کلاغ‌های کلاه‌دار را با تور می‌گرفتند، با گازی به گردن می‌کشتند، سپس برای زمستان نمک‌سود و دودی می‌کردند. بازدیدکنندگان از این شگفت‌زده می‌شدند. کورسنیکی‌ها نه. آنچه جامعه را به پایان برد سال 1945 بود. آنان لوتری بودند، در مدارس آلمانی درس خوانده بودند و به عنوان اتباع پروس ثبت شده بودند، پس هنگام تخلیه پروس شرقی آلمانی شمرده شدند و مثل همه رفتند، یا پیش از جبهه یا تحت اخراج پشت آن. روستاهای قدیمی امروز در یک پارک ملی واقع‌اند که میان لیتوانی و منطقه کالینینگراد تقسیم شده، و نیدا مناظر تپه‌های شنی‌اش را به گردشگران می‌فروشد. زبان به چند سالخورده در آلمان محدود شده، به‌علاوه ضبط‌ها و نوادگانی که می‌دانند چه هستند اما نمی‌توانند آن را به kursisch بگویند.