اروتیک کرش

کرش‌ها مردمی هستند که بیش از همه با راگا پیوند دارند، شهری در گوشه‌ی دورافتاده‌ی غربی سودان جنوبی که ساوانای جنگلی‌اش تا مرزهای دارفور و جمهوری آفریقای مرکزی امتداد می‌یابد. آنان یکی از بزرگ‌ترین جوامعی هستند که با نام فرتیت دسته‌بندی می‌شوند. این اصطلاح در دارفور به‌عنوان نامی برای مردمان غیرمسلمانِ جنوب پدید آمد که هدف یورش‌های برده‌گیری بودند. از آن زمان به هویتی منطقه‌ای در غرب بحرالغزال بدل شده است. کرش بودن محدودتر از این است: زبانی، سرزمینی و تاریخی مشترک در مرزهای دورافتاده.

زبان آنان که آن را نیز کرشی می‌نامند، به خانواده‌ی سودانی مرکزی تعلق دارد. نزدیک‌ترین خویشاوند آن زبان آجا است که مردمی همسایه و کوچک‌تر به آن سخن می‌گویند. از این رو کرش‌ها نوعی جزیره‌ی زبانی به شمار می‌روند، زیرا همسایگان فرتیتی‌شان مانند باندا و ندوگو به زبان‌های اوبانگی سخن می‌گویند. کرشی گویش‌های نام‌داری دارد، از جمله کرش-بورو و کرش-هوفرا. دومی به حفرت‌النحاس پیوند دارد، ناحیه‌ای مسی در شمال‌غرب که اکنون در محدوده‌ی کافیا کینگی قرار دارد و سودان و سودان جنوبی هر دو بر آن ادعا دارند. زبان عربی مدت‌هاست زبان تجارت و اداره در این منطقه است و بسیاری از مردم در کنار کرشی به آن نیز سخن می‌گویند.

اسلام در میان کرش‌ها بسیار رایج‌تر از بیشتر نقاط سودان جنوبی است، که حاصل سده‌ها تماس با دارفور و بازرگانان عرب‌زبان است. اسلام روال روزانه، پوشش و زندگی خانوادگی در راگا را شکل می‌دهد، هرچند مسیحیت نیز پیروانی دارد.

سده‌ی نوزدهم ضربه‌ی سختی به کرش‌ها زد. یورش‌گران دارفوری و اردوگاه‌های مسلح تجاری بازرگانان خرطوم، از جمله شبکه‌ای که زبیر رحمه منصور از دیم زبیر، نه چندان دور از راگا، اداره می‌کرد، این منطقه را از مردمش تهی کردند. جوامع پراکنده شدند، پنهان شدند یا دوباره گرد آمدند. در دوران حکومت انگلو-مصری، مقاماتی که می‌خواستند جنوب را از شمال مسلمان جدا نگه دارند، جوامع مرزی را از مرز دارفور دور کردند و رفت‌وآمد از آن را محدود ساختند. هنگامی که سودان جنوبی در 2011 مستقل شد، مرز کافیا کینگی هنوز تعیین‌نشده بود و همین باعث شد جوامع کرش در دو سوی خطی مورد مناقشه بمانند.

روستاهای کرش بیشتر کشاورزی می‌کنند تا دامداری، و همین آنان را از مردمان دامدارِ شرقی‌تر متمایز می‌سازد. سورگوم، شکار و خوراکی‌هایی که از جنگل اطراف گرد می‌آورند، دیرزمانی است که آنان را تغذیه کرده‌اند. راگا هنوز جایی است که زبان کرشی، اسلام و زندگی بازار در آن به هم می‌رسند.