اروتیک مسلمانان یونانی

مسلمانان یونانی جماعتی هستند که نقشه‌های امروزی در جای دادن آنان دچار مشکل می‌شوند. ایشان مسلمانانی هستند که زبان مادری‌شان یونانی بوده و در چند منطقه هنوز هم هست. بیشترشان از نسل مسیحیان ارتدوکسی هستند که در دوران حاکمیت عثمانی اسلام را پذیرفتند. برای قرن‌ها این ترکیب امری عادی بود: یک مسلمان کرتی می‌توانست در مسجد نماز بخواند، به گویش جزیره مانتیناده بخواند و در همان بازار شهری با همسایگان مسیحی‌اش داد و ستد کند. مشکل با دولت‌های ملی آغاز شد که مردم را بر اساس دین دسته‌بندی کردند و آن را ملیت نامیدند.

بزرگ‌ترین جماعت در کرت شکل گرفت، جزیره‌ای که عثمانی‌ها آن را بخش به بخش تصرف کردند، پیش از آنکه کاندیا، یعنی هراکلیون امروزی، در سال 1669 سقوط کند. در نسل‌های بعدی، گرایش به اسلام بالا بود. تا قرن نوزدهم مسلمانان بخش قابل توجهی از مردم جزیره را تشکیل می‌دادند و به‌تدریج در شهرهای مستحکم متمرکز شدند. خوشه‌های کوچک‌تری در غرب مقدونیه یونان شکل گرفت، جایی که روستانشینان مسلمانی که به والاهادس معروف بودند در کنار رود آلیاکمون زندگی می‌کردند، و در اپیروس پیرامون یانینا. در شرق دوردست، در دره‌های پشت طرابزون، ناحیه‌های اوف و تونیا اسلام را پذیرفتند و در عین حال گویش یونانی پونتی خود را حفظ کردند.

گسست در مراحلی رخ داد. بسیاری از مسلمانان کرتی پس از شورش‌های دهه 1890 و بار دیگر پس از پیوستن جزیره به یونان در سال 1913 جزیره را ترک کردند. برخی به آناتولی رفتند و برخی دیگر به شام. حمیدیه در ساحل سوریه به دستور سلطان عبدالحمید دوم برای آنان ساخته شد و یونانی تا بیش از یک قرن بعد در آنجا شنیده می‌شد. سپس مبادله جمعیت سال 1923 یونانی بودن و ترک بودن را بر پایه دین تعریف کرد، نه زبان. مسلمانان یونانی‌زبان به ترکیه فرستاده شدند و ارتدوکس‌های ترک‌زبان به سوی دیگر رفتند. خانواده‌های کرتی باقی‌مانده در جاهایی مانند آیوالیک و جزیره جوندا اسکان یافتند و به خانه‌هایی رفتند که ساکنان یونانی ارتدوکس آن‌ها تازه ترکشان کرده بودند.

ایمان آنان اسلام سنی بر مذهب حنفی، یعنی مذهب رسمی عثمانی، است و در میان خانواده‌های کرتی مدت‌ها در کنار یونانی که در خانه تکلم می‌شد زیست. اکثر فرزندانشان اکنون ترکی حرف می‌زنند و خود را ترک می‌دانند، با این حال بسیاری هنوز خود را گیریتلی به معنای کرتی می‌خوانند و آشپزی جزیره با سبزی‌های وحشی و روغن زیتون را زنده نگه می‌دارند. روستاهای پونتی موردی هستند که زبان‌شناسان برای دیدنش سفر می‌کنند. رومیکا زبان آنان عمدتاً توسط سالمندان تکلم می‌شود و به سرعت رو به زوال است، اما ویژگی‌هایی را حفظ کرده که سایر شکل‌های یونانی مدت‌ها پیش از دست داده‌اند، از جمله مصدر کارا. دره اوف در سراسر امپراتوری به مدارس دینی و دانشمندانی که از آن‌ها برخاستند شهرت داشت، بنابراین گفتار یونانی و دانش اسلامی بی‌هیچ احساس تناقضی بر همان دامنه‌های تپه‌ها هم‌زیستی داشتند.