اروتیک فنلاندی‌های جنگل

فنلندی‌های جنگل از نسل کشاورزان فنلندی‌ای هستند که حدود سال ۱۶۰۰ به سمت غرب و به دل جنگل‌های صنوبر مرکز سوئد و شرق نروژ رفتند و همان‌جا ماندند. آنچه آن‌ها را متمایز می‌کرد تنها زبانشان نبود، بلکه شیوه‌شان در تبدیل جنگل به زمین کشاورزی هم بود. درختان صنوبر را می‌بریدند، یک سال خشک می‌گذاشتند، می‌سوزاندند و چاودار را مستقیماً در خاکستر گرم می‌کاشتند. این روش که در فنلندی huuhta نامیده می‌شود، می‌توانست بر زمین‌هایی که کشاورزان گاوآهنی سوئدی آن‌ها را بی‌ارزش دانسته بودند، بذر را چندین برابر بازگرداند.

بیشتر آن‌ها از ساوو در شرق فنلاند آمدند، در زمانی که فنلاند فقط نیمه شرقی پادشاهی سوئد بود. دولت می‌خواست مناطق دورافتادهٔ خالی‌اش آباد و مالیات‌پذیر شود، و برای هر کسی که حاضر به این کار بود، سال‌ها معافیت از مالیات در نظر گرفت. خانواده‌ها در ورملاند، دالارنا، هلسینگلاند و استان‌های همسایه پراکنده شدند و از آنجا از مرز گذشتند و به نروژ رفتند، جایی که جنگل مرزی هنوز Finnskogen نامیده می‌شود، یعنی جنگل فین‌ها. آن‌ها در مزارع پراکنده میان جنگل‌های بلند، بین پارش‌های مستقر، ساکن شدند. کلبه‌های دودی بدون دودکش، انبارهای خشک‌کردن غلات و ساونا می‌ساختند.

این استقبال دوام نیاورد. سوزاندن جنگل فنلندی‌ها را مستقیماً با صنعت معدن درگیر کرد، صنعتی که برای زغال‌چوب به همان چوب نیاز داشت. در تمام قرن هفدهم، مقامات فرمان‌هایی برای محدود کردن این کار صادر کردند و گاهی دستور دادند کسانی را که آن را نقض می‌کردند از جنگل بیرون کنند. برخی از آن‌ها سرانجام سوار کشتی‌هایی شدند که به مستعمرهٔ سوئد نو روی رودخانهٔ Delaware می‌رفتند و برخی مورخان معتقدند که آن‌ها شیوه‌های ساختن با کندهٔ چوب و کشاورزی در حاشیهٔ جنگل را به آمریکای اولیه آوردند.

مهاجران که از فنلاند جدا افتاده بودند، حدود سه قرن به گویش ساووی زبان فنلندی سخن گفتند. در میان همسایگان سوئدی و نروژی‌شان، شهرت داشتند که افسون، طلسم و جادوی درمانی بلد هستند، با اینکه به همان کلیسای لوتری تعلق داشتند که همهٔ اطرافیانشان. فولکلورشناس فنلندی Carl Axel Gottlund در آغاز قرن نوزدهم به سکونتگاه‌های ورملاند سر زد، ترانه‌ها ثبت کرد و برای حقوق مهاجران پافشاری نمود. در طول قرن بعد، با روی آوردن خانواده‌ها به سوئدی و نروژی، این گویش از زندگی خانگی کم‌رنگ شد.

امروز این هویت در نام خانوادگی و نام مزارع، در نام‌های جغرافیایی فنلندی که روی نقشه پراکنده‌اند، در کلبه‌های دودی بازسازی‌شده و در گردهمایی‌های میراثی دو سوی مرز زنده است. نروژ رسماً فنلندی‌های جنگل را یکی از اقلیت‌های ملی خود می‌شناسد و نوادگان در هر دو کشور هنوز تبار خانواده‌هایشان را به همان نخستین کشتزارهای سوزانده‌شده می‌رسانند.