اروتیک فالی

فالی‌ها کشاورزان تپه‌نشین شمال کامرون هستند و داستانشان با سنگ گره خورده است. روستاهایشان بر روی کوه‌ها و اطراف آن‌ها در شمال و شمال‌غرب گاروا قرار دارد، جایی که دشت‌های رود بنوئه به صخره‌های شیب‌دار ختم می‌شوند. برای بخش بزرگی از دو قرن گذشته، این ارتفاعات به همان اندازه که خانه بودند، پناهگاه نیز بودند. فالی‌ها به چهار بخش تقسیم می‌شوند که هر یک به نام منطقه تپه‌ای که در آن زندگی می‌کند نامیده می‌شود: تینگِلین، کانگو، بوسوم و بوری-پسکه. هر چهار بخش نام، زبانی با خویشاوندی نزدیک و شیوه ساخت‌وساز مشترک دارند که بیگانگان نسل‌ها آن را مطالعه کرده‌اند.

زبان آنان معمولاً به فالیِ شمالی و فالیِ جنوبی تقسیم می‌شود. زبان‌شناسان عموماً این زبان را در میان زبان‌های آداماوا از خانواده نیجر-کنگو قرار داده‌اند، هرچند این جایگاه مورد بحث بوده است. در هر صورت، این زبان با زبان‌های چادی که بسیاری از مردمان تپه‌نشین دورتر در شمال، در رشته کوه ماندارا، به آن سخن می‌گویند تفاوت دارد. در بازارها، مدارس و ادارات، گویندگان فالی همچنین از فولفولده، زبان مشترک تجاری منطقه، و فرانسوی استفاده می‌کنند.

تاریخ در اینجا حول محور فولبه‌ها می‌چرخد. در آغاز قرن نوزدهم، جهادی به رهبری مودیبو آداما امارتی اسلامی را در سراسر دره بالایی بنوئه بنا کرد که گاروا یکی از مراکز اصلی آن شد. جوامع تپه‌نشینی که از تغییر دین سر باز می‌زدند، برای برده‌گیری و گرفتن خراج مورد یورش قرار می‌گرفتند. فولبه‌ها همه آن‌ها را با عنوان کیردی یکجا می‌نامیدند، واژه‌ای تحقیرآمیز برای بت‌پرستان که برخی از مردمان غیرمسلمان منطقه بعدها آن را به‌عنوان هویتی مشترک پذیرفتند. حکومت استعماری آلمان و سپس فرانسه به یورش‌ها پایان داد، اما نابرابری قدرت میان دشت‌ها و تپه‌ها را از میان نبرد.

آنچه فالی‌ها را برای پژوهشگران شناخته‌شده کرد، خانه بود. مجموعه خانگی فالی حلقه‌ای از اتاق‌های گرد با سقف کاه‌پوش و انبارهای گلیِ غله است که با دیوارهایی به هم متصل شده و یک واحد بسته را می‌سازند. در میانه قرن بیستم، قوم‌نگار فرانسوی ژان-پل لبوف ثبت کرد که مردم این طرح را چگونه به‌مثابه نقشه‌ای از بدن انسان و از جهانی منظم می‌خواندند، جهانی که در آن نیروهای متضاد در تعادل نگه داشته می‌شوند. بنا هرگز تنها پناهگاه نبود: جایگاه انبار و نسبت اتاق‌ها با یکدیگر معنا داشت. پژوهش او مسکن‌های فالی را به نمونه‌ای استاندارد در نوشته‌های مربوط به معماری آفریقا بدل کرد.

زندگی دینی امروز لایه‌لایه است. دین نیاکان، که با تبار و سال کشاورزی پیوند خورده، همچنان حضوری واقعی دارد. هیئت‌های تبشیری مسیحی و اسلام هر دو پیروانی یافته‌اند، اغلب در درون یک خانواده گسترده. بیشتر فالی‌ها هنوز ارزن، سورگوم و دیگر محصولات را کشت می‌کنند و باران‌ها همچنان ریتم سال را تعیین می‌کنند.