اروتیک داورها

داوورها (که داگور یا داوور هم نوشته می‌شوند) مردمی هستند که به زبان منگولی سخن می‌گویند، در شمال‌شرقی چین زندگی می‌کنند و یکی از گروه‌های قومی رسمیِ این کشور به شمار می‌روند؛ جمعیت آنان حدود یکصد و سی هزار نفر است. بیشترشان در هولون‌بویر و در ناحیه خودمختار مورین‌داوا‌داوور در منغولستان درونی زندگی می‌کنند، و همچنین در اطراف چی‌چی‌هار در استان هیلونگ‌جیانگ، و جامعه‌ای که در سده هجدهم در نزدیکی تاچنگ در سین‌کیانگ اسکان داده شد. زبانشان، داووری، به خانواده منگولی تعلق دارد و بسیاری از ویژگی‌های کهن را حفظ کرده است؛ این زبان خط استاندارد مختص خود ندارد و در گذشته با خط چینی یا مانچو نوشته می‌شده است.

جامعه و معیشت

برخلاف بسیاری از اقوام منگول استپ‌نشین، داوورها مدت‌ها هم کشاورزِ مستقر بودند و هم دامدار، شکارچی و ماهیگیر. آنان در دره‌های حاصلخیز حوضه‌های نن و آمور غله می‌کاشتند و دام پرورش می‌دادند و در دوران سلسله چینگ به‌ویژه به‌عنوان سرباز و مأمور مرزی نقش برجسته‌ای داشتند. در سده هفدهم داوورها در بالادست آمور زندگی می‌کردند، جایی که با گسترش قزاق‌های روسی روبه‌رو شدند، و بعدها سلسله چینگ آنان را به جنوب و به دره رود نن کوچاند. زندگی را روستاهایی از خانه‌های چوبی و خاکی، تبارهای پدرتبار و سنت جمعی قوی سامان می‌داد. داوورها به‌ویژه به بازی پرجنب‌وجوشی شبیه هاکی روی چمن شهرت دارند که با گوی چوبی و چوب‌های خمیده انجام می‌شود و به‌عنوان ورزش میراث ملی شناخته شده است. زندگی دینی در گذشته بر شامانیسم و بزرگداشت نیاکان متمرکز بود و عناصری از بودیسم تبتی و باورهای عامیانه نیز وجود داشت.

ظاهر و آرایش

داوورها تیپ آسیای شمالی را نشان می‌دهند که در منچوری و استپ‌های شرقی رایج است، با موهای صاف سیاه، چشمان تیره که معمولاً چین اپیکانتال دارند، صورت‌های پهن و قامتی متوسط تا بلند. لباس سنتی شبیه لباس منغولان و مانچوهای همسایه است: ردای بلند کمربسته و قبای پوست‌دار، چکمه و کلاه از پوست یا پارچه برای زمستان‌های سخت، و لباس جشن زنان که با گلدوزی و نقره آراسته می‌شود. لباس روزمره امروزه چینیِ مدرن است.