اروتیک بنی رشید

بنی راشد یک قبیله بدوی عرب است و، مانند بیشتر قبایل عربستان، آنچه آن‌ها را کنار هم نگه می‌دارد بیش از قلمرو، شجره‌نامه‌شان است. نسب آن‌ها از طریق جدی به نام راشد به بنی عبس می‌رسد، شاخه‌ای از کنفدراسیون کهن غطفان در شمال عربستان. این نسب‌نامه وزن دارد. عبس قبیله عنترة بن شداد است، شاعر و جنگاور پیش از اسلام که از مادری آفریقایی و برده زاده شد. قصیده‌اش از مشهورترین سروده‌های ادب عربی است و افسانه‌اش به حماسه‌ای مردمی بدل شد که قرن‌ها در قهوه‌خانه‌های قاهره و دمشق خوانده می‌شد. قلمرو قبیله در سرزمین سیاه گدازه‌ای اطراف خیبر، شمال مدینه، قرار دارد و به سوی شرق تا حائل و قصیم در آنچه اکنون عربستان سعودی نامیده می‌شود کشیده است. قرن‌ها شتر و گوسفند را میان چاه‌ها و چراگاه‌های فصلی می‌چرانیدند و به پرورش‌دهندگان ماهر شهرت داشتند. جایگاهشان در میان همسایگان محل مناقشه بود. قبایل رقیب و سیاحان اروپایی که سخنان آن‌ها را تکرار می‌کردند، بنی راشد را با برچسب حُتَیم طبقه‌بندی کردند، عنوانی فراگیر برای قبایلی که نسبشان پست‌تر تلقی می‌شد، و در عمل به این معنا بود که قبایلی که خود را اصیل‌نژاد می‌دانستند با آنان وصلت نمی‌کردند. بنی راشد این اصطلاح را رد می‌کنند و با نسب عبس پاسخ می‌دهند، و این بحث هنوز در نوشته‌های قبیله‌ای عربی زنده است.

دو جنبش این قبیله را دگرگون کرد. در دهه 1840 گروهی از حجاز از دریای سرخ به ساحل سودان و اریتره گذشتند؛ فرزندانشان، رشایده، هنوز شترهای مسابقه پرورش می‌دهند، به گویش حجازی سخن می‌گویند و در بسیاری از خانواده‌ها چادر و روبندهای بلند و گلدوزی‌شده‌ای را که زنانشان بر چهره می‌اندازند نگه می‌دارند. سپس در قرن بیستم، دولت سعودی و اقتصاد نفتی چوپانان را به شهرها کشاندند. بخش بزرگی از قبیله اکنون در کویت زندگی می‌کند، جایی که نام خانوادگی الرشیدی رایج است و قبیله آنقدر بزرگ است که به‌عنوان یک بلوک در انتخابات پارلمانی اهمیت دارد. آن‌ها مسلمانان سنی‌اند و در زندگی روزمره دین و عرف قبیله‌ای درهم‌تنیده‌اند: ازدواج درون قبیله ترجیح داده می‌شود، مهمان‌نوازی وظیفه است نه تعارف، و آبرو در شعر حفظ می‌شود. شعر نبطی، یعنی شکل عامیانه شعر بدوی، هنوز برای عروسی‌ها و مجالس سروده می‌شود و پرورش شتر، سال‌ها پس از آنکه گله‌ها دیگر معیشت نبودند، به‌عنوان یک کار پرمنزلت باقی مانده است. نام خانوادگی اکنون همان کاری را انجام می‌دهد که زمانی چادر انجام می‌داد. به غریبه دقیقاً می‌گوید که شما از کدام مردم هستید.