اروتیک باکوری

باکوئری‌ها مردم کوه کامرون هستند. روستاهای آنان از دامنه‌های جنوبی و شرقی این آتشفشان فعال بالا می‌روند، از ساحل اطراف لیمبه و تیکو تا فراتر از بوئا. بسیاری از آنچه آنان را به‌عنوان یک قوم کنار هم نگه می‌دارد، به آن کوه بازمی‌گردد: خاک تیره آتشفشانی‌اش، مه‌اش، فوران‌هایش، و اپاسا موتو، روحی که باور بر آن است بر بلندی‌هایش فرمان می‌راند. پیش از آنکه مسابقه سالانه امید دونده‌ها را به سوی قله بفرستد، بزرگان باکوئری هنوز آیین‌هایی برگزار می‌کنند تا کوه آرام بماند. زبان آنان موکپوه است و کپوه، که کوه هم نوشته می‌شود، ریشه نام باکوئری است.

زبان موکپوه به گروه دوآلا از زبان‌های ساحلی بانتو تعلق دارد. خویشاوندان نزدیک آن در میان دوآلاها، ایسوبوها، ووه‌آها و امبوکوها رایج است، همسایگانی که افزون بر واژگان، بخش زیادی از آداب و رسوم را نیز با باکوئری‌ها مشترک دارند. زادگاه این قوم در منطقه جنوب غربی انگلیسی‌زبان کامرون است، از این رو گفت‌وگوهای روزمره میان موکپوه، پیجین کامرونی و انگلیسی جریان دارد. امروزه بیشتر باکوئری‌ها مسیحی‌اند، عمدتاً باپتیست، پرزبیتری و کاتولیک، که نتیجه‌ی هیئت‌های تبلیغی است که در قرن نوزدهم به این ساحل رسیدند.

حکومت استعماری به‌ویژه بر باکوئری‌ها سخت گذشت. در سال 1891 کووا لیکنیه، رئیس بوئا، یک ستون نظامی آلمانی را عقب راند و فرمانده آن کشته شد. آلمانی‌ها در سال 1894 بازگشتند و بوئا را تصرف کردند. سپس بهترین زمین‌های کوه را به کشتزارهای کاکائو، کائوچو و نخل روغنی بدل کردند و روستاها را به مناطق اسکان ویژه منتقل کردند. این کشتزارها کارگرانی از سراسر کامرون و فراتر از آن آوردند و به این ترتیب باکوئری‌ها در سرزمین خود به اقلیت بدل شدند. پس از جنگ جهانی دوم، بریتانیایی‌ها به‌جای بازگرداندن کشتزارهای قدیمی آلمانی، آن‌ها را به شرکت توسعه کامرون سپردند. کمیته‌های زمین باکوئری از آن زمان تاکنون ادعای خود را دنبال کرده‌اند، که با عریضه‌هایی به سازمان ملل در دهه 1940 آغاز شد. بوئا زمانی پایتخت استعماری آلمان و بعدها پایتخت کامرون غربی بود. یک پزشک باکوئری به نام ای. ام. ال. اندلی نخستین نخست‌وزیر کامرون جنوبی شد.

باورهای کهن‌تر همچنان در کنار زندگی کلیسایی زنده‌اند. ادوین آردنر، مردم‌شناسی که در اواسط قرن بیستم در میان باکوئری‌ها کار می‌کرد، دو مورد از آن‌ها را توصیف کرد. در لیینگو، ارواح آب دختری جوان را تصاحب می‌کنند و آیینی تشرف او را بازمی‌گرداند. نیونگو نوعی جادوگری است که گمان می‌رود قربانیانش پس از مرگ فروخته می‌شوند تا برای دیگران کار کنند. ترس از نیونگو همراه با اقتصاد کشتزارها بالا و پایین می‌رفت و هر کس که ناگهان ثروتمند می‌شد، ممکن بود موضوع پچ‌پچ‌ها شود.