اروتیک بانگاندو

بانگاندو کشاورزان جنگلی در جنوب‌شرقی کامرون هستند و درک آنان ساده‌تر است وقتی کنار مردمی قرار گیرند که همان جنگل را با آنان تقسیم می‌کنند. روستاهایشان در امتداد جاده‌ای قرار دارد که به سمت جنوب از بخش Boumba-et-Ngoko به سوی Moloundou می‌رود، در گوشه جنگل بارانی که کامرون به جمهوری آفریقای مرکزی و جمهوری کنگو می‌رسد. جوامع باکا در همان جنگل زندگی می‌کنند، اغلب در حاشیه روستاهای بانگاندو. این دو قوم نسل‌ها با تجارت، کار مزرعه و پیوندهای قبیله‌ای که از مرز قومی عبور می‌کند به هم گره خورده‌اند. با این حال هر یک هنوز احساس روشنی دارد که قوم دیگر از کجا آغاز می‌شود.

زبان یکی از روشن‌ترین نشانه‌های تمایز است. بانگاندو زبانی اوبانگی است. این امر آن را در منطقه‌ای غیرعادی می‌کند که بیشتر همسایگان کشاورز به زبان‌های بانتو سخن می‌گویند، و با زبانی که باکاها بدان سخن می‌گویند خویشاوند است. فرانسوی در مدرسه، کلیسا و در تعامل با دولت به کار می‌رود.

بانگاندوها همیشه در اینجا زندگی نمی‌کردند. روایت‌های خودشان خاستگاه آنان را دورتر به سوی شمال، نزدیک ساوانا، قرار می‌دهد و از جابه‌جایی به سوی جنوب و ورود به جنگل در قرن نوزدهم سخن می‌گوید، زمانی که غارت برده‌ها زندگی را در سراسر منطقه زیر و رو می‌کرد. حکومت استعماری فشارهای تازه‌ای آورد: گردآوری لاستیک در دوران آلمانی‌ها، سپس دستورهای دولتی که روستاهای پراکنده را به کنار جاده‌ها منتقل کرد، جایی که مردم را می‌شد شمارش کرد، مالیات گرفت و به کار گماشت. روستاهای کنار جاده که امروز می‌بینیم وام بزرگی به آن دوره دارند.

زندگی روزمره بر محور مزارع کاساوا و موز سبز، کاکائوی کشت‌شده برای فروش، و شکار و ماهی‌گیری در جنگل پیرامون می‌چرخد. مردم بر سر آن جنگل رقابت می‌کنند. امتیازهای قطع درختان از میان آن می‌گذرد و مناطق حفاظت‌شده مانند پارک ملی Lobéké محدود می‌کنند که مردم کجا و چگونه می‌توانند شکار کنند، بنابراین پرسش اینکه چه کسی می‌تواند از جنگل استفاده کند بارها به عنوان منبع تنش بازمی‌گردد. بیشتر روستاها کلیسا دارند، اما باورهای کهن درباره نیاکان، جنگل و نیروهای پنهان هنوز شیوه توضیح مردم از بیماری، بدشانسی و خوش‌شانسی ناگهانی را شکل می‌دهد.