اروتیک دوالا

مردم دوآلا نام خود را به بزرگ‌ترین شهر کامرون دادند، نه برعکس. آنان مردمی دهانه‌ای‌اند که در محلی ساکن شدند که رود ووری به اقیانوس اطلس در خلیج بیافرا می‌ریزد، و سنت شفاهی‌شان نیای ایشان را به اوآله آ امبدی می‌رساند که پیروانش را با جریان رود به سوی ساحل حرا کشاند. در بیشتر دو قرن پیش از حکومت استعماری، معیشت‌شان بر موقعیت بود نه تولید: آنان در دهانه رود می‌نشستند، کشتی‌های اروپایی را در یک سو و تأمین‌کنندگان درون سرزمین را در سوی دیگر نگه می‌داشتند و اجازه نمی‌دادند این دو با هم دیدار کنند. نخست اسیران، سپس روغن نخل و هسته نخل، از راه قایق‌های دوآلا جابه‌جا می‌شدند. این تجارت به چهار تبار بزرگ، بل، آکوا، دیدو و بوناببری، تبدیل شد که امروز به‌عنوان نام محله‌های شهر باقی‌اند. بخش بزرگی از نقشه دوآلا در حقیقت شجره‌نامه است: پیشوند بونا به معنای فرزندان است، از این رو بونانجو، بوناپریسو و بوناببری هر کدام نام یک نیا را دارند. در سال 1884 پادشاهان بل و آکوا پیمانی را امضا کردند که کامرون را به آلمان سپرد؛ تصمیمی که سی سال امتیاز خرید و سپس به شکلی بد پایان یافت. در اوت 1914 آلمانی‌ها رودولف دوآلا مانگا بل را به اتهام خیانت به دار آویختند، پس از آنکه او از راه دادخواست و از طریق وکیل با طرحی برای تخلیه مردمش از فلات جاس و واگذاری کرانه آبی به اروپاییان مخالفت کرده بود. او اکنون شهید ملی است.

دوآلا زبانی بانتویی از گروه ساحلی ساوابانتو است و آن زبان بیش از خود مردم گسترش یافت. مبلغان باپتیست در میانه سده نوزدهم آن را به چاپ رساندند، که آن را زبان نخستین مدارس و نخستین کتاب مقدس در این ساحل کرد و برای مدتی طولانی زبان تجارت بود که فراتر از سرزمین دوآلا به کار می‌رفت. بیشتر مردم دوآلا مسیحی و به شدت پروتستان‌اند، اما کیهان‌شناسی کهن‌تر در اتاق باقی ماند. میِنگو، ارواح رود و دریا، ایده اصلی پشت نگوندو است، مجمع مردمان ساوا که هر دسامبر بر رود ووری برگزار می‌شود. این مجمع پیش از آنکه جشن باشد، دادگاه و پارلمان بود، و آیین مرکزی‌اش هنوز آن است که نماینده‌ای زیر آب برود و با پیامی از نیاکان بازگردد، سپس مسابقه قایق‌رانی برگزار شود. دستگاه استعماری به آن بدگمان بود؛ دولت مستقل آن را در اوایل دهه 1980 ممنوع کرد و یک دهه بعد دوباره مجاز شمرد. مسئله تیزتر امروز حساب و کتاب است. دوآلا مهاجرانی از هر گوشه کامرون را جذب می‌کند و دوآلا در شهری که به نام آنان است اقلیت‌اند، و بر سر زمینی که به سبب استقرار نخستین، مال خود می‌دانند، مجادله می‌کنند.