اروتیک آروشا

آروشا گویشورانی از ماآ هستند که کشاورزی می‌کنند، و در جهان گویشوران ماآ این امر تقریباً یک تناقض به نظر می‌رسد. ماسای، سامبورو و پاراکویو هویت خود را بر پایه دام و این باور بنا کرده‌اند که شخم زدن خاک کار دیگران است. آروشاها در آغاز قرن نوزدهم به دامنه‌های جنوبی و غربی کوه میرو در شمال تانزانیا کوچیدند، باغ‌های موز کاشتند، کانال‌های آبیاری در برخی از حاصلخیزترین زمین‌های آتشفشانی شرق آفریقا حفر کردند، و بقیه چیزها را نگه داشتند: زبان، نظام گروه‌های سنی، کار با مهره، و شیوه‌ی راه رفتن و حمل بدن. همسایگان بانتو زبانشان در کوه، یعنی میروها، دانش کشاورزی داشتند. ماسای کیسونگو در دشت‌های پایین کوه دام و شرکای ازدواج داشتند، و این دو قوم نسل‌هاست با هم وصلت کرده‌اند. خانوار آروشا درون باغ موز قرار دارد، نه در حصار خاردار، و گله‌ها کوچک‌ترند و اغلب در طویله نگهداری می‌شوند، اما هیچ‌کس در میرو یک ریش‌سفید آروشا را با چیزی جز ماآ اشتباه نمی‌گیرد.

سده‌ی نوزدهم برای آنان بد پایان یافت. در سال 1896 ستونی آلمانی در پی انتقام کشته شدن دو مبلغ مسیحی به کوه آمد، خانه‌ها را سوزاند و مردان برجسته‌ی آروشا و میرو را اعدام کرد. سپس مزارع قهوه‌ی شهرک‌نشینان نوار گسترده‌ای از بهترین زمین‌ها را گرفت و فشار بر آن دامنه‌ها هرگز واقعاً کم نشد. آنچه شگفت‌انگیز است چیزی است که آروشاها در تمام این دوران نداشتند: رؤسای قبیله. اقتدار از طریق گروه‌های سنی جریان داشت، یعنی گروه‌هایی از مردانی که با هم آیین‌پذیرش می‌شوند و به‌عنوان یک پیکر از مرحله‌ی جنگاوری تا سالخوردگی حرکت می‌کنند، و از طریق جایگاه شخصی برخی ریش‌سفیدان به‌عنوان سخنگو. اختلاف بر سر مرز، مهریه یا میراث در برابر همسایگان و همسالان گفت‌وگو و حل می‌شد، همسالانی که قدرتی برای تحمیل حکم نداشتند و تنها می‌توانستند بر یک حکم فشار بیاورند. مردم‌شناس P. H. Gulliver در دهه 1950s سال‌ها روی این موضوع کار کرد و آروشاها را به نمونه‌ای استاندارد در مطالعه‌ی حقوق بدل کرد: حل اختلاف با مذاکره، نه با داوری. امروز بیشتر آروشاها مسیحی‌اند، به‌ویژه لوتری، پس از حضور طولانی مأموریت لایپزیگ، و کاتولیک‌ها و اقلیتی مسلمان نیز دارند، و معنای کهن Engai و وزن برکت یک ریش‌سفید هیچ‌جا نرفته است. شهری که به نام آنان است اکنون اقامتگاه‌های سافاری، دادگاه‌ها و دفتر مرکزی جامعه‌ی آفریقای شرقی است، و این یعنی واژه‌ی آروشا در جهان به هر چیزی چسبیده است جز مردمی که به آن پاسخ‌گو هستند.