اروتیک یولوها

آنچه یولو را یک قوم می‌سازد، نه صرفاً شماری روستا در امتداد مرزی دورافتاده، زبان آنهاست و تاریخی مشترک از پایداری در سرزمینی که غارتگران بخش عمده‌ای از یک قرن را صرف خالی کردن آن کردند. آنها در جایی زندگی می‌کنند که جمهوری آفریقای مرکزی، سودان و سودان جنوبی به هم می‌رسند: در ساوانای جنگلی استان واکاگای جمهوری آفریقای مرکزی، در حاشیه جنوبی دارفور، و پیرامون راگا در بحرالغزال غربی سودان جنوبی. این منطقه از کم‌جمعیت‌ترین و کم‌ارتباط‌ترین مناطق آفریقای مرکزی است، جایی که جاده‌ها در فصل باران به گل بدل می‌شوند یا ناپدید می‌شوند.

یولو زبانی از گروه سودانی مرکزی و از شاخه بونگو-باگیرمی است. مانند خویشاوندانش، این زبان نواختی است و نزدیک‌ترین خویشاوندانش بینگا و کارا هستند که هر دو در همین منطقه مرزی رایج‌اند. خانواده گسترده‌تر آن از غرب تا باگیرمی و زبان‌های سارا در چاد و از شرق تا بونگو در سودان جنوبی می‌رسد. زبان‌های بندا که در همسایگی شنیده می‌شوند، به خانواده‌ای کاملاً دیگر تعلق دارند. عربی زبان تجارت در دو سوی مرز است و در جمهوری آفریقای مرکزی، سانگو زبان بازارها و دستگاه‌های اداری است. اسلام که از راه‌های تجاری و غارتگری از دارفور به این سرزمین آمد، دین غالب است.

نامی که بیگانگان به این منطقه دادند، بخش زیادی از داستان را بازگو می‌کند. برای سلاطین دارفور، مردمان غیرمسلمانی که در جنوبشان بودند فرتیت نامیده می‌شدند؛ برچسبی که آنها را هدف مشروع یورش‌های برده‌گیری می‌ساخت، و منطقه به دار فرتیت شهرت یافت. تاجران مسلح عاج و برده از نیل در میانه قرن نوزدهم اردوگاه‌های مستحکمی در سراسر منطقه ساختند. حدود سال 1900، السنوسی، سلطان دار الکوتی، ستون‌های غارتگر را از ندله به عمق آنچه اکنون شمال‌شرق جمهوری آفریقای مرکزی است فرستاد. بخش بزرگی از منطقه از سکنه خالی شد و سکونتگاه‌های کوچک و پراکنده امروزی تا حد زیادی مدیون آن دوران‌اند. سپس حکومت فرانسه و حکومت مشترک انگلیس و مصر مرزی از میان سرزمین یولو کشیدند و استقلال سودان جنوبی در سال 2011 مرز دومی افزود و یولو را میان سه کشور تقسیم کرد. در سودان جنوبی واژه برده‌گیران معنایی وارونه یافته است: فرتیت اکنون هویت سیاسی مشترک اقوام کوچک‌تر بحرالغزال غربی است که یولو نیز در میان آنهاست.

منطقه مرزی از آن زمان به‌ندرت آرام بوده است. شمال‌شرق جمهوری آفریقای مرکزی در سال 2012 گهواره شورش سلکا بود. بحرالغزال غربی در جنگ‌های داخلی سودان و بار دیگر در جنگ داخلی سودان جنوبی به میدان نبرد بدل شد و جنگی که در سال 2023 در سودان آغاز شد، پناهجویانی را از مرز گذراند. با وجود همه این‌ها، یولوها همچنان مردمی کشاورز، دور از هر پایتختی، باقی مانده‌اند، با خویشاوندانی در بیش از یک سوی خطی روی نقشه.