اروتیک نگومباها

نگومبا قومی کوچک از جنگل‌های جنوب کامرون هستند و زبان آن‌ها مهم‌ترین وجه تمایز آنان است. زبان‌شناسان این زبان را Kwasio می‌نامند. این زبان نگومبا را از گویشوران Bulu، Fang و Ewondo که در اطرافشان زندگی می‌کنند جدا می‌کند و آنان را به چند خویشاوند پراکنده پیوند می‌دهد: قوم Mabi در ساحل نزدیک Kribi و قوم Bujeba آن سوی مرز در گینه استوایی به گونه‌هایی از همان زبان سخن می‌گویند. سرزمین نگومبا بخش داخلی سرسبز و تپه‌ای استان Océan است که بر شهرهای Lolodorf و Bipindi متمرکز است. در آنجا روستاها در امتداد جاده‌هایی قرار دارند که از اقیانوس اطلس دور می‌شوند.

زبان Kwasio به شاخه Makaa-Njem از زبان‌های بانتو تعلق دارد. زبان‌های دیگر این شاخه در شرق دوردست گفته می‌شوند که نشان‌دهنده حرکتی کهن از داخل سرزمین به سوی غرب و دریاست. بسیاری از نگومبا زبان‌های Bulu و Ewondo را هم که زبان‌های اصلی منطقه‌اند می‌دانند و همچنین فرانسوی را، و جابه‌جایی میان آن‌ها در یک گفتگو امری عادی است. شهر Lolodorf هنوز نامی آلمانی دارد که در دوران استعمار به آن داده شد و یادآور آن است که بازرگانان، سربازان و مبلغان مذهبی زود به این مسیر از Kribi به داخل سرزمین آمدند. امروز بیشتر نگومبا مسیحی هستند، برخی کاتولیک و برخی پروتستان. مراسم کلیسا و تشییع جنازه بخش زیادی از تقویم اجتماعی را پر می‌کند.

نمی‌توان نگومبا را بدون Bagyeli فهمید، جنگل‌نشینانی گردآورنده که در اردوگاه‌هایی نزدیک بسیاری از روستاهای نگومبا زندگی می‌کنند. زبان آنان، Gyeli، با Kwasio خویشاوندی نزدیک دارد. این دو جامعه مدت‌هاست با یکدیگر داد و ستد می‌کنند: شکار، عسل و نیروی کار در یک جهت جریان دارد و محصولات کشاورزی و کالاهای ساخته‌شده در جهت دیگر. برخی ناظران این را مشارکت می‌نامند و برخی وابستگی، و در هر دو تعبیر اندکی حقیقت هست. این موضوع هنوز بر بحث‌ها درباره زمین، کار و اینکه چه کسی اقتدار محلی را در دست دارد اثر می‌گذارد.

زندگی روستایی بر پایه کشاورزی می‌چرخد: کاساوا، موز و بادام‌زمینی برای خوراک، کاکائو برای فروش، و همچنین مقداری شکار و ماهیگیری در رودخانه. خط لوله نفت Chad-Cameroon در مسیر خود به دریا نزدیک Kribi از این منطقه می‌گذرد. بندر آب‌عمیق Kribi نیز جاده‌های تازه، شغل و فشار بر زمین را به نزدیک روستاها آورده است. بیشتر غریبه‌ها هرگز زبان نگومبا را یاد نمی‌گیرند و این تغییرات پرسشی کهن را فوری‌تر می‌کند: نسل بعدی چه چیزی را نگه خواهد داشت؟