اروتیک ییوا

زبان

ترکی اوغوز (ترکی، شاخهٔ اوغوز)

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های ترکی

دین

تنگری‌گرایی و دین عامیانهٔ استپ؛ اسلام سنی از سده‌های ۱۰ و ۱۱

درباره ییوا

Yıva یکی از بیست‌وچهار قبیلهٔ ترکان اوغوز در سده‌های میانه بود. آنان در سده‌های نهم و دهم، در دشت‌های حوضهٔ پایینی سیردریا و دریای آرال، طایفه‌ای گله‌دار بودند. بعدها با فتوحات سلجوقیان به سوی غرب کوچیدند و به ایران، عراق، آذربایجان و آناتولی رفتند، و فرزندانشان در مردمان ترکمن، آذربایجانی و ترک ادغام شدند. آنچه آنان را یک گروه می‌کرد بیش از سرزمین، تبار خانوادگی بود. سنت اوغوز همهٔ قبیله‌هایش را یک خانواده می‌دانست: نوادگان حاکم افسانه‌ای اوغوزخان که زیر شش پسر او دسته‌بندی شده‌اند. Yıva نسب خود را به دنیز خان، یعنی خان دریا و کوچک‌ترین پسر، می‌رساندند، همراه با قبیله‌های İğdir، Büğdüz و Kınık. این امر آنان را در Üçok، یعنی سه تیر، نیمهٔ کوچک‌تر اتحاد اوغوز، در برابر Bozok ارشد قرار می‌داد. در داستان، برادران بزرگ‌تر کمانی زرین یافتند و آن را شکستند و میان خود بخش کردند، و برادران کوچک‌تر سه تیر نقره‌ای یافتند. این تصویر به نمادی کوتاه برای رتبه، تقدم و جایگاه نشستن هنگام گردهمایی اوغوزها بدل شد.

تقریباً همهٔ آنچه از Yıva می‌دانیم از کسانی است که اوغوزها را ثبت کردند. محمود کاشغری هنگام گردآوری فرهنگ ترکی‌اش در دههٔ 1070 میلادی، Yıva را فهرست کرد و طمغای آنان را کشید، یعنی نشانی که هر قبیله بر اسب‌ها و گله‌هایش می‌زد. بیش از دو سده بعد، مورخ ایرانی رشیدالدین به هر قبیله معنایی، پرنده‌ای توتمی و تکه‌گوشتی مشخص در ضیافت‌ها نسبت داد. او گفت نام Yıva تقریباً به معنای دارای مقام بلند است. آنان به زبان ترکی اوغوزی سخن می‌گفتند، شاخه‌ای که بعدها ترکمنی، آذربایجانی و ترکی را پدید آورد. مانند اوغوزها به‌طور کلی، در سده‌های دهم و یازدهم از پرستش خدای آسمان تنگری به اسلام سنی گرویدند، بی‌آنکه آداب کهن دشت‌نشینی را رها کنند. پس از پیروزی سلجوقیان در دندانقان در سال 1040، دسته‌های Yıva در سرزمین‌های تازهٔ ترک‌نشین به سوی غرب پراکنده شدند. مورخ ترک، فاروق سومر، استدلال کرد که قراقویونلوها، سلسله‌ای ترکمن که در بیشتر سدهٔ پانزدهم بر آذربایجان، عراق و غرب ایران حکومت می‌کرد، از تبار Yıva بودند.

امروز هیچ جامعهٔ زنده‌ای با این نام شناخته نمی‌شود. Yıva به‌صورت رشته‌ای در داستان منشأ باقی مانده است که ترکمن‌ها، آذربایجانی‌ها و ترک‌ها هنوز دربارهٔ خود می‌گویند، و نیز به‌صورت یکی از بیست‌وچهار طمغایی که هر جا آن داستان بازگفته شود بازتولید می‌شود.

فنوتیپ‌های معمول: ییوا

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

هیچ توصیف جسمانی ویژه‌ای از Yıva باقی نمانده است. جمعیت‌های اوغوز استپی سده‌های میانه، مانند ترکمن‌های بعدی، احتمالاً ترکیبی از ویژگی‌های اوراسیای شرقی و غربی را نشان می‌دادند که در آن‌ها پوست روشن تا زیتونی و موی تیره رایج‌ترین بودند. آن‌ها به‌عنوان چوپانان سواره‌کار، پشم و نمد می‌پوشیدند، کت‌های سواری کمربندی، شلوار، چکمه‌های نرم چرمی و کلاه نمدی یا پوستی به سر می‌گذاشتند.

پرسش‌های متداول درباره ییوا

ییوا به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی ییوا ترکی اوغوز (ترکی، شاخهٔ اوغوز) است.

ییوا پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان ییوا تنگری‌گرایی و دین عامیانهٔ استپ؛ اسلام سنی از سده‌های ۱۰ و ۱۱ است.