اروتیک وارنابی‌ها

ورنابی‌ها قبیله‌ای کوچک از اقوام اسلاوی غربی بودند که از حدود قرن نهم تا قرن یازدهم در امتداد بخش بالایی رود ورنو، در منطقه‌ای که امروز میکلنبورگ در شمال‌شرقی آلمان نامیده می‌شود، زندگی می‌کردند. نسل‌هایشان نخست در قلمرو ابوتریت‌ها و سپس در میان جمعیت آلمانی‌زبان میکلنبورگ قرون وسطا جذب شدند. آنان هرگز قدرت بزرگی نبودند. آنچه ایشان را متمایز می‌کرد نامشان، سرزمین دریاچه‌ها و رودخانه‌ها، و جایگاهشان در کنفدراسیون ابوتریت‌ها بود، یعنی اتحادیه‌ای از قبایل اسلاو که سرزمین‌های بالتیک شرق البه پایین‌دست را در اختیار داشت. تقریباً همه آنچه دربارهٔ ایشان می‌دانیم از بیرون آمده است. آدام اهل برمن، کانونی در کلیسای جامع که در دهه 1070 می‌نوشت، نخستین کسی است که از ایشان نام می‌برد و آنان را در میان اقوام اسلاوی آن سوی مرز ساکسون فهرست می‌کند. املای این نام از منبعی به منبع دیگر تفاوت دارد: Warnavi، Wrani، Wranovi، Warnower. همین تنوع نشان می‌دهد که کاتبان روحانی تا چه اندازه از ایشان آگاهی یا توجه نداشتند. این نام به خود رود ورنو پیوند دارد. برخی مورخان پرسیده‌اند که آیا نام، یادآور وارینی‌ها است، قومی ژرمنی که تاسیتوس از ایشان یاد کرده و اغلب در همان منطقه جای داده می‌شوند، اما این پیوند همچنان حدس است. ورنابی‌ها به گویشی از گروه پولابی سخن می‌گفتند، که بخشی از شاخهٔ لخی اسلاوی غربی و خویشاوند دوردست لهستانی و کاشوبی است. هیچ متن به زبان ایشان باقی نمانده است. آنچه برجا مانده بر نقشه است: نام‌های جغرافیایی اسلاوی، که بسیاری از آن‌ها به پسوند ‎-ow یا -itz ختم می‌شوند و هنوز در سراسر میکلنبورگ پراکنده‌اند.

از نظر سیاسی، ایشان در درون مارک بیلونگ قرار داشتند، منطقه مرزی که اشراف ساکسون می‌کوشیدند آن را برای پادشاهان آلمان نگه دارند. در عمل، این یعنی باج، یورش و اتحادهای متغیر. ورنابی‌ها نیز مانند دیگر قبایل ابوتریتی، خدایان کهن اسلاوی را می‌پرستیدند. مسیحیت به‌عنوان یک پروژهٔ سیاسی به ایشان رسید، که از ساکسونی و از سوی شاهزادگان مسیحی‌شدهٔ ابوتریتی مانند گوتشالک پیش رانده می‌شد، اما به آسانی ریشه نگرفت. در قیام بت‌پرستانهٔ سال 1066 گوتشالک کشته شد و بخش بزرگی از کلیسای نوپای سرزمین ابوتریت‌ها ویران گردید. گسست واقعی در قرن دوازدهم رخ داد. جنگ صلیبی ونده در سال 1147 و لشکرکشی‌های هنری شیر، که در آن شاهزاده ابوتریتی نیکلوت در سال 1160 کشته شد، این منطقه را زیر سلطهٔ ساکسون درآورد. پسر نیکلوت، پریسلاو، غسل تعمید را پذیرفت و به تابعیت درآمد، و نسل‌های او تا سال 1918 بر میکلنبورگ فرمان راندند. مهاجران آلمانی به شمار زیاد وارد شدند و طی چندین نسل، جمعیت اسلاو به زبان آلمانی گرایید. میراث امروزی ورنابی‌ها خاموش اما واقعی است: نام یک رود، نام روستاها، و ریشه‌های اسلاوی در زیر لایهٔ آلمانی پایین‌آلمانی این منطقه.