اروتیک تسانگی‌ها

تسانگی‌ها قومی کوچک از مردمان بانتوزبان‌اند که در ماسیف شایو (Chaillu) زندگی می‌کنند؛ ارتفاعات مرطوب و جنگلی‌ای که در دو سوی مرز میان جنوب گابن و جمهوری کنگو گسترده‌اند. این نام به شکل Tsangui یا Batsangui هم آمده است که املای فرانسوی آن است و هنوز در نقشه‌ها و فهرست‌های موزه‌ها غالب است. آنچه تسانگی‌ها را از همسایگانشان متمایز می‌کند نه قلمرو، زیرا هرگز دولت یا رئیس عالی نداشته‌اند، بلکه زبان‌شان، شبکه‌ای از طایفه‌های مادرتبار و شهرت‌شان است. در این بخش از جنگل، تسانگی‌ها به‌عنوان مردم آهن شناخته می‌شدند: ذوب‌کنندگان و آهنگرانی که تیغه‌ها، کج‌بیل‌ها و فلز خام‌شان از راه‌های تجاری پیش از استعمار به سوی نزبی‌ها، پونوها و فراتر از آن‌ها می‌رفت. زبان‌شان، تسانگی، در خوشه‌ی نزبی از زبان‌های بانتو جای دارد، در کنار نزبی، دوما و وانجی. زبان‌ها به هم نزدیک‌اند و مردم نزدیک‌تر: تسانگی و نزبی نام طایفه‌ها، پیوندهای زناشویی و عادت دیرینه‌ی زیستن در روستاهای درهم‌تنیده را میان خود مشترک دارند. تبار از سوی مادر می‌گذرد. کودک به طایفه‌ی مادرش تعلق دارد و دایی به‌طور سنتی وزن بیشتری از پدر دارد. در گابن، فرانسوی کار مدرسه و شهر را انجام می‌دهد. در سوی کنگویی، در اطراف موسندجو و مایوکو در جنگل نیاری، کیتوبا نیز زبان بازار است.

امروزه بیشتر تسانگی‌ها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، و بیشترشان آنچه را مسیحیت هرگز جایگزین نکرد نیز جدی می‌گیرند: نیاکان، تشخیص درمانگر، و انجمن‌های تشرف رایج در جنوب گابن، یعنی Mwiri برای مردان و Njembe برای زنان، و Bwiti نیز حضور دارد. بیشترین احتمال این است که بیگانگان نام تسانگی را در کاتالوگ یک حراجی دیده باشند. نقاب‌های سفیدچهره‌شان که از خویشاوندان نقاب‌های معروف‌تر پونو هستند با کائولین پوشانده می‌شوند و بر پیشانی و گونه‌ها نوارهای برجسته‌ای از زخم‌نگاری آیینی دارند که یادآور نشانه‌هایی است که زمانی بر چهره‌های زنده بریده می‌شد. قرن بیستم شایو را از هم گسست و به شکل‌های عجیبی دوباره به هم دوخت. مأموران اداری فرانسوی روستاهای پراکنده‌ی جنگل را در امتداد جاده‌ها گرد آوردند. از 1962 تا 1991 راه‌آهن حمل منگنز از مبیندا از میان مایوکو و موسندجو به سوی ساحل فعال بود، که کار مزدی آورد و سپس آن را پس گرفت، هنگامی که سنگ معدن از مسیر گابن منتقل شد. فلز وارداتی نسل‌ها پیش از آن کوره‌ها را خاموش کرده بود. آنچه باقی مانده زندگی کشاورزی با کاساوا، موز پلنتین و بادام‌زمینی است که با شکار و خویشاوندانی در لیبرویل، فرانسویل، دولیسی یا پوانت‌نوآر که پول به خانه می‌فرستند تکمیل می‌شود، و مرزی که از میان طایفه‌هایی می‌گذرد که هنوز آن را صرفاً یک تشریفات می‌دانند.