اروتیک تریکی

زبان

تریکه، در گونه‌های کوپالا، چیکاواکستلا و ایتونیوسو (اوتو-مانگه‌ای، شاخهٔ میکستکی)؛ اسپانیایی به‌طور گسترده به‌عنوان زبان دوم

دین

عمدتاً کاتولیک رومی، آمیخته با عمل پیشااسپانیایی، با اقلیت رو به رشد پروتستان انجیلی

درباره تریکی

تریکه‌ها مردمی کوچک‌اند که در ارتفاعات شمال‌غربی ایالت Oaxaca جای گرفته‌اند، از هر سو با همسایگان میکستک احاطه شده‌اند و تا حدی با هرگز در آنان حل نشدن تعریف می‌شوند. قلمرو آنان فشرده است، چند صد مایل مربع زمین شیب‌دار و ناهموار، و در واقع سه قلمرو است: San Andres Chicahuaxtla و San Martin Itunyoso در ارتفاعات سرد جنگل کاج قرار دارند، در حالی که San Juan Copala پایین‌تر و گرم‌تر در جنوب واقع است. هر شهر گونه‌ی خاص خود از زبان را دارد که آن‌قدر متمایز است که گویشوران دو تا از آنان اغلب برای گفت‌وگو با یکدیگر به اسپانیایی روی می‌آورند. خود زبان به شاخه میکستکی خانواده Oto-Manguean تعلق دارد، با میکستک و کوئیکاتک خویشاوند است و با هیچ زبان دیگری بیرون از Mesoamerica پیوند ندارد. همچنین یکی از پیچیده‌ترین نظام‌های لحنی را دارد که تاکنون ثبت شده است: زبان‌شناسان روی گویش‌های Itunyoso و Chicahuaxtla نه یا ده لحن متمایز را برمی‌شمارند که زیر و بم به تنهایی واژه‌هایی را که در غیر این صورت یکسان‌اند از هم جدا می‌کند. حدود سی هزار نفر به آن سخن می‌گویند و برخلاف بسیاری از مناطق بومی مکزیک، کودکان هنوز در حال یادگیری آن‌اند، از جمله کودکانی که در California به دنیا آمده‌اند.

کاتولیسیسم در قرن شانزدهم وارد شد و به‌جای محو کردن آیین‌های کهن، روی آن‌ها لایه گذاشت، از این رو روزهای قدیسان، زیارتگاه‌های کوهستانی و مسئولیت‌های بی‌مزد اجتماعی همه بخشی از یک تقویم‌اند. کلیساهای انجیلی از دهه ۱۹۷۰ به این سو نفوذ بیشتری یافته‌اند، گاه به بهای وحدت روستا. آنچه بیگانگان نخست می‌شناسند بافندگی است. زنان تریکه با دار افقی پشتی می‌بافند، و کوپالا هوییپیل، پیراهنی سپید و بلند از پنبه که با نوارهای قرمز تزیین شده و با کمربندی بافته بسته می‌شود، از شاخص‌ترین پوشاک‌های مکزیک است. بافندگان Chicahuaxtla نسخه‌ای سنگین‌تر و با گلدوزی متراکم‌تر می‌سازند. پنجاه سال گذشته از نظر سیاسی بی‌رحمانه بوده است: اختلاف‌های زمینی و درگیری‌های مسلحانه میان جناح‌ها، که با ماشین حزبی دولت درهم‌تنیده بود، صدها نفر را کشته است. San Juan Copala در ۲۰۰۷ خود را شهرداری خودگردان اعلام کرد، محاصره شد و تا ۲۰۱۰ عملاً تخلیه شده بود. خانواده‌های تریکه اکنون در شهر Oaxaca، در اردوگاه‌های کارگری مزارع دره San Quintin در Baja California، و در Greenfield, California زندگی می‌کنند، که خانه یکی از بزرگ‌ترین جامعه‌های تریکه در ایالات متحده است. یک افتخار با آنان همراه است: تیم‌های بسکتبال جوانان تریکه که در کوهستان تمرین می‌کنند و به بازی با پای برهنه شهره‌اند، از اوایل دهه ۲۰۱۰ در مسابقات ملی و بین‌المللی تیم‌های بزرگ‌تر و با بودجه بیشتر را شکست داده‌اند.

فنوتیپ‌های معمول: تریکی

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ویژگی‌های بومیان میان‌آمریکایی: پوست قهوه‌ای متوسط تا تیره با زیرلحن گرم، موی صاف مشکی، چشمان تیره، گونه‌های پهن و قد کوتاه بر اساس میانگین‌های منطقه‌ای. زنان در کوپالا هوئیپیل بلند پنبه‌ای سفید می‌پوشند که با نوارهای افقی قرمز تزئین شده، روی دستگاه بافندگی کمری بافته می‌شود و در کمر با شالی بافته‌شده جمع می‌شود، و اغلب روبان‌هایی در موهای بافته به کار می‌رود. لباس‌های چیکاواشتلا سنگین‌ترند، از ترکیب پشم ساخته می‌شوند و با بافت بروکاد متراکم نقش‌دار شده‌اند. لباس روزمره مردان امروزه بیشتر مدرن است: پیراهن، شلوار جین و کلاه حصیری، هرچند شلوار پنبه‌ای سفید و صندل چرمی در میان مردان مسن‌تر و در جشن‌ها همچنان رایج است.

پرسش‌های متداول درباره تریکی

تریکی به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی تریکی تریکه، در گونه‌های کوپالا، چیکاواکستلا و ایتونیوسو (اوتو-مانگه‌ای، شاخهٔ میکستکی)؛ اسپانیایی به‌طور گسترده به‌عنوان زبان دوم است.

تریکی پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان تریکی عمدتاً کاتولیک رومی، آمیخته با عمل پیشااسپانیایی، با اقلیت رو به رشد پروتستان انجیلی است.