اروتیک تبتی‌ها

تبتی‌ها ویژگی‌های ظاهری دارند که طی حدود چهار هزار سال انتخاب طبیعی در ارتفاعات بالای 3,500 متر شکل گرفته است: گونه‌های برجسته و چهره‌ای که با آب‌وهوا شکل گرفته، ویژگی‌هایی که از زیستن در جایی برمی‌آید که هوا 40 درصد اکسیژن کمتری دارد و تابش فرابنفش در تمام سال شدید است. موی سر یکدست سیاه یا نزدیک به سیاه است، با بافت زبر تا متوسط و تقریباً همیشه صاف یا با موج اندکی؛ سفیدشدن دیر آغاز می‌شود و روشن‌شدن طبیعی ناشی از تابش خورشید در بسیاری از تبتی‌های مسن‌تر به نوک موها رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز می‌دهد. چشم‌ها قهوه‌ای تیره تا تقریباً سیاه‌اند و چین اپی‌کانتیک در اکثریت قریب به اتفاق وجود دارد، اما معمولاً نرم‌تر و کم‌برجسته‌تر از جمعیت‌های هان چینی یا مغول است؛ گشودگی چشم بلندتر و بادامی‌تر دیده می‌شود تا باریک.

پوست در طبقه‌بندی Fitzpatrick III-IV با زیرلحن‌های مسی یا زیتونی گرم قرار دارد و در میان چوپانان و کشاورزان بلندی‌های فلات، گونه‌ها سرخی ویژه ارتفاع بالا را دارند؛ لکه‌ای گلی تا عنابی و دائمی روی قوس گونه‌ای که ناشی از اتساع مزمن مویرگ‌ها و تابش خورشید است. چهره‌ها به ساختاری پهن و هموار گرایش دارند: استخوان‌های گونه پهن، پل بینی پایین و نسبتاً پهن با پهنای بال بینی متوسط، لب‌های پرگوشت اما بیرون‌زده نیستند، و چانه‌ای مربعی تا گرد. پیشانی متوسط است و تأثیر کلی چهره باز و با وزن افقی است، نه کشیده.

اندام فشرده و سینه بشکه‌ای است؛ تبتی‌ها ظرفیت ریوی بیشتر و ابعاد قفسه سینه پهن‌تری نسبت به جمعیت‌های دشت دارند، سازگاری‌ای که به واریانت ژنی EPAS1 به ارث‌رسیده از دنیسوایی‌ها مرتبط است. قد متوسط است، میانگین قد مردان حدود 165-170 سانتی‌متر و زنان حدود 155 سانتی‌متر است، با اندام‌های محکم و عضلات متراکم در میان دامداران. تنوع زیرگروه‌ها واقعی است: خامپاها از مرتفعات شرقی بلندقدترند و چهره‌هایی خشن‌تر دارند، آمدویی‌ها همپوشانی ریخت‌شناختی بیشتری با مردمان مغولی همسایه دارند، تبتی‌های مرکزی ناحیه Ü-Tsang الگوی کلاسیک فلات را نشان می‌دهند، و کوچ‌نشینان چانگپا نسخه فرسوده‌تر و آفتاب‌سوخته‌تر آن را دارند.