اروتیک اورلام

اورلام‌ها مردمی هستند که در مرز شکل گرفتند. در قرن هجدهم، مزارع مهاجران هلندی از کیپ‌تاون به سمت شمال گسترش یافت. خویخوی‌هایی که زمین خود را از دست داده بودند، افرادی با تبار مختلط خویخوی و اروپایی، و کسانی که از بردگی گریخته بودند، در دسته‌های سواره به هم پیوستند. آنان به هلندی کیپ سخن می‌گفتند، تفنگ حمل می‌کردند و با سازوکار مستعمره آشنا بودند. نام ایشان از واژه‌ای عامیانه در هلندی کیپ به معنای کارکشتهٔ باتجربه گرفته شده است، واژه‌ای که معمولاً به زبان مالایی نسبت داده می‌شود. آنچه آنان را متمایز می‌کند سفری است که انجام دادند. از رود اورنج گذشتند و به ناماکوالند بزرگ، در محدودهٔ نامیبیای امروز، رفتند و میان گله‌داران ناما ساکن شدند. ناماها بخش زیادی از تبار خویخوی را با آنان مشترک داشتند، اما اسب، سلاح‌های گرم، گاری و مسیحیت آنان را نداشتند. تازه‌واردان خود را در دسته‌های مسلح به نام کوماندو سازمان دادند که هر یک را یک کاپتاین و شورایی رهبری می‌کرد، ساختاری که مستقیماً از زندگی مرزی استعماری گرفته شده بود.

بیشتر این تاریخ بر دوش دو خانواده است. یاگر آفریکانر یاغی‌ای بود که مقامات کیپ به دنبالش بودند تا آنکه یک مبلغ مذهبی او را به کلیسا آورد. پسرش یونکر آفریکانر پیروانشان را به سوی شمال برد و حدود سال 1840 در چشمه‌هایی که بعدها ویندهوک شد ساکن شد. او دو دهه جادهٔ گاری‌رو به سوی ساحل را در اختیار داشت و به گله‌های گاو هریرو یورش می‌برد. در جنوب، ویتبویی‌ها در گیبئون ساکن شدند. رهبرشان، هندریک ویتبویی، حمایت آلمان را نپذیرفت تا آنکه نیروهای آلمانی در سال 1893 به دژش در هورنکرانتس حمله کردند، و او سال بعد پیمانی امضا کرد. سپس در سال 1905 که دیگر پیر شده بود، جنگجویانش را علیه دولت استعماری برگرداند و پیش از پایان همان سال بر اثر زخم‌هایش درگذشت. جنگ و اردوگاه‌هایی که پس از آن برپا شد، به‌ویژه جزیرهٔ شارک در لودریتس، بخش بزرگی از جمعیت ناما را از میان برد. این فقدان هنوز هم شیوهٔ سخن گفتن جوامع اورلام و ناما دربارهٔ آلمان را شکل می‌دهد. چهرهٔ ویتبویی بر اسکناس‌های نامیبیا نقش بسته است و نامه‌های او که به هلندی کیپ نوشته شده، به‌عنوان اسناد نخستین مقاومت نامیبیایی خوانده می‌شود.

در طول نسل‌ها، اورلام‌ها با تیره‌های قدیمی‌تر ناما ازدواج کردند و از نظر سیاسی با آنان ادغام شدند. امروزه آنان بخشی از ملت ناما به شمار می‌آیند و این تفاوت در نام تیره‌ها، کاپتاین‌ها و خاطرهٔ خانوادگی همچنان باقی است. بسیاری از خانواده‌ها زبان خوخوگوآب، زبان کلیکی ناما و داماراها، را برگزیدند، در حالی که آفریکانس همچنان در زندگی روزمره به کار می‌رود، به‌ویژه در شهرها. کلیسا در زندگی جمعی جامعه محوری است. ایستگاه‌های تبلیغی مبلغان شهرهایی چون بتانی و گیبئون را شکل دادند و در میانهٔ قرن بیستم بسیاری از جماعات ناما کلیسای تبلیغی آلمانی را ترک کردند و به کلیسای اسقفی متدیست آفریقایی پیوستند. چند کاپتاین هنوز به‌عنوان مراجع سنتی به رسمیت شناخته‌شده از سوی دولت باقی مانده‌اند و رهبرانشان همچنان از آلمان خواستار غرامت بابت نسل‌کشی هستند.