اروتیک نکوندوها

نکوندو، که نکوندو هم نوشته می‌شود، مردمان جنگلی حوضه مرکزی کنگو و یکی از بزرگ‌ترین شاخه‌های خانواده گسترده‌تر مونگو هستند. سرزمین آنان در استان اکواتور جمهوری دموکراتیک کنگو قرار دارد، در جنوب و شرق بندر رودخانه‌ای مبانداکا، در امتداد رودهای روکی و مومبویو و تا دریاچه تومبا. این زمینی هموار، مرطوب و پرجنگل است که جویبارهای آب سیاه آن را بریده‌اند، جایی که خط استوا از میان روستاها می‌گذرد و اغلب قایق مفیدتر از جاده است.

هیچ پادشاه یا دولتی هرگز نکوندو را کنار هم نگه نداشت. زبان و یک روایت این کار را کردند. زبان، لونکوندو است، شکل غربی لومونگو، زبانی بانتو که به گفتار همسایگانش اکوندا، نتومبا و بولیا چنان نزدیک است که مرزهای میانشان محو می‌شود. لینگالا بر رود و بازار مبانداکا حکم می‌راند، اما لونکوندو در روستا پابرجاست. این زبان دوره‌ای طولانی به‌عنوان زبان کلیسا و مدرسه هم داشت، زیرا هم پدران قلب مقدس در بامانیا و هم کلیسای پروتستان شاگردان مسیح در بولنگه کار کردن با آن را برگزیدند. دو تن از آن کشیشان، گوستاف هولستارت و ادموند بوئلارت، دهه‌ها صرف ثبت آن کردند. روایت، حماسه لیانجاست. پدرش هنگام آوردن میوه سافو برای همسر باردارش می‌میرد. لیانجا با تمام سلاح به دنیا می‌آید، انتقام مرگ پدر را می‌گیرد و سپس قومش را به سوی رود بزرگ رهبری می‌کند، همراه با خواهرش نسونگو. راوی خوبی که گروه همخوانی داشته باشد می‌تواند یک شب کامل را با آن پر کند.

زندگی روزمره بر پایه کاساوا، موز سبز، نخل روغنی، ماهیگیری و تله‌گذاری می‌چرخد. روستاها از تبارهای پدرتبار ساخته شده‌اند و اقتدار با ریش‌سفیدان است نه با یک رئیس قبیله‌ای عالی. ازدواج به‌طور سنتی دو تبار را از طریق شیربها که در مراحل پرداخت می‌شد به هم پیوند می‌داد؛ زمانی با ارزش‌های مسی و برنجی، و اکنون با پول نقد و کالا. جوامع توا در کنار روستاهای نکوندو در ترتیبی کهن و نابرابر از شکار و کار برای خانواده‌های حامی زندگی می‌کنند، و تبعیض نهفته در آن هنوز شکایتی زنده است.

بدترین گسست با دولت آزاد کنگو رخ داد. گردآوری اجباری کائوچو در دهه‌های 1890 و 1900 به گروگان‌گیری، گریز به جنگل و گرسنگی انجامید و پس از آن بیماری خواب آمد. دهه‌ها پس از آن، زاد و ولد چنان کم شد که پزشکان و مبلغان استعماری آشکارا از انقراض نکوندو نوشتند. اما آنان منقرض نشدند. از میانه سده بیستم شمارشان بهبود یافت. بیشتر نکوندوهای امروز مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، و بسیاری از آنان احترامی عملی برای نیاکان، ارواح جنگل و طبیبانی که با آنان سروکار دارند نگه می‌دارند.