اروتیک مانجا

ماندجا مردمی کشاورز در ساوانا‌های مرکز جمهوری آفریقای مرکزی هستند که در منطقه‌ای با مرکزیت سیبوت، دکوا و کاگا باندورو زندگی می‌کنند. برآوردهای ملی پیشین، سهم آنان را حدود 13 درصد جمعیت دانسته‌اند؛ یعنی ماندجاها یکی از مردمان اصلی این کشور هستند، در کنار گبایا و باندا. زبان نخستین عاملی است که آنان را به هم پیوند می‌دهد. زبان مانزا به خوشه گبایای خانواده نیجر-کنگو تعلق دارد که معمولاً در شاخه اوبانگی قرار داده می‌شود. این زبان به گفتار گبایای غرب نزدیک است و با زبان‌های باندای همسایگان شرقی‌شان تفاوت آشکاری دارد. مانند تقریباً همه ساکنان کشور، گویشوران ماندجا نیز از سانگو، زبان مشترک ملی، استفاده می‌کنند و برای مدرسه و دولت، فرانسوی را نگه داشته‌اند. زندگی روستایی به کاساوا، ارزن، ذرت دانه‌ریز و بادام زمینی وابسته است و شکار و گردآوری خوراک در کنار آن انجام می‌شود. بیشتر ماندجاها مسیحی، کاتولیک یا پروتستان، هستند که این به فعالیت هیئت‌های مبلغ در دوران استعمار بازمی‌گردد. باورهای کهن درباره نیاکان، ارواح و جادو همچنان نحوه توضیح مردم برای بیماری، بدشانسی و مرگ ناگهانی را شکل می‌دهد. مانند مردمان همسایه، ماندجاها مدت‌هاست که گام نهادن به بزرگسالی را با آیین تشرف برگزار می‌کنند که در سراسر منطقه با واژه سانگویی ganza شناخته می‌شود.

بزرگ‌ترین نقطه عطف در تاریخ آنان حدود سال 1900 رخ داد. فرانسه که به سوی دریاچه چاد پیش می‌رفت، خط تدارکاتش درست از میان سرزمین ماندجاها می‌گذشت؛ از رود اوبانگی به سمت شمال تا پست‌های فورت سیبوت و فورت کرامبل که اکنون سیبوت و کاگا باندورو نام دارند. کالاها بر پشت مردم حمل می‌شد و شمار زیادی از مردان ماندجا به کار باربری اجباری وادار شدند. مزارع رها شدند، قحطی و بیماری به دنبال آمد و روستاهای کامل برای گریز از دست مأموران سربازگیر به بیشه‌ها پناه بردند. دولت استعماری بعدها کشت اجباری پنبه و بیگاری را نیز افزود، بنابراین فشار هیچ‌گاه واقعاً کاهش نیافت. از بحرانی که از سال 2013 آغاز شد، جاده‌ها و شهرهای کمو و نانا گربیزی بارها شاهد درگیری میان گروه‌های مسلح بوده‌اند و اردوگاه‌های آوارگان در اطراف کاگا باندورو شکل گرفتند. ماندجاها با همه این‌ها بر زمین خود ماندند. آنان هنوز همان ساوانای سرزمین نیاکان دورشان را کشت می‌کنند که از آن به زور رانده شدند، همان‌جا که بارهایی را به سوی چاد می‌بردند.