اروتیک لاکاندون

لاکاندون‌ها، که خود را Hach Winik می‌نامند به معنای «مردم واقعی»، از اقوام مایا هستند که در جنگل بارانی شرق ایالت چیاپاس در مکزیک، نزدیک مرز با گواتمالا، زندگی می‌کنند. آن‌ها به زبان لاکاندون سخن می‌گویند که زبانی مایایی از گروه یوکاتکی است و یکی از کوچک‌ترین گروه‌های بومی مکزیک‌اند، با شمار کمتر از هزار نفر که عمدتاً در روستاهای ناها، منسابک و لاکانخا چانساییاب ساکن‌اند.

جامعه و معیشت

لاکاندون‌ها به‌طور سنتی کشت برش‌وسوز (milpa) را به کار می‌بردند و در فضاهای پاک‌شده‌ی جنگل ذرت، لوبیا، کدو، محصولات ریشه‌ای، تنباکو و میوه می‌کاشتند. این کار را با شکار، ماهیگیری و گردآوری در یکی از آخرین پهنه‌های بزرگ جنگل بارانی مکزیک تکمیل می‌کردند. مدت‌ها در گروه‌های کوچک و پراکنده‌ی خانوادگی زندگی می‌کردند نه در روستاها، و با پاک‌شدن زمین‌ها جابه‌جا می‌شدند. لاکاندون‌های شمالی به‌ویژه که دور از جامعه‌ی استعماری اسپانیایی زندگی می‌کردند، شکلی از دین سنتی مایا را تا دوران جدید حفظ کردند؛ آن‌ها در مزارهای جنگلی و محل معابد قدیمی، در مجمره‌های گلی کوچکی به نام god pots که هرکدام چهره‌ی یک خدا را به‌صورت برجسته دارند، بخور کوپال و غذاهای آیینی تقدیم می‌کردند. جنگل‌زدایی، تبشیر مسیحی و تماس با دنیای بیرون در نسل‌های اخیر بسیاری از این زندگی را دگرگون کرده است. چان کین، رهبر ریش‌سفید و معنوی ناها، که از صد سال گذشت و در ۱۹۹۶ درگذشت، نگهبان شناخته‌شده‌ی این سنت‌های کهن شد.

ظاهر و آرایش

ویژگی‌ای که لاکاندون‌ها را بیش از هر چیز مشخص می‌کند، موی و پوشاک آن‌هاست: هم مردان و هم زنان موهای سیاه خود را بلند و آزاد می‌پوشانند، و لباس سنتی، تونیک بلند، ساده و سفید از پنبه‌ی رنگ‌نشده (xikul) است که تا زانو یا پایین‌تر می‌رسد و بدون کمربند پوشیده می‌شود. زینت‌آلات اندک است و عمدتاً شامل گردنبندهای دانه و مهره است. این موی نتراشیده و ردای سفید ساده، در برابر سبزی جنگل، لاکاندون‌ها را از برجسته‌ترین اقوام مایا از نظر ظاهری ساخته است. اکنون لباس مدرن به‌ویژه در میان جوانان رایج شده، هرچند تونیک سفید همچنان نشان افتخارآمیز هویت لاکاندون است.