اروتیک کویسی

مردم Kwisi از کوچک‌ترین و کم‌شناخته‌شده‌ترین مردمان آنگولا هستند. آنان در دشت‌های خشک و کم‌ارتفاع استان Namibe در دورافتاده‌ترین نقطه جنوب‌غربی زندگی می‌کنند، سرزمینی که با مردمان بسیار بزرگ‌تری که دامداری می‌کنند، مانند Kuvale، مشترک است. آنچه Kwisi را متمایز می‌کند کمتر زبان یا سبک پوشش است و بیشتر جایگاه آنان در جامعه محلی است. همسایگانشان مدت‌هاست آنان را مردمی می‌شناسند که در سرزمینی که بر پایه دامداری ساخته شده شکار و گردآوری می‌کردند و به‌جای داشتن گله‌های بزرگ، در خانوارهای دامدار به‌عنوان کارگر و وابسته کار می‌کردند. این تاریخ زندگی در حاشیه اقتصاد دامداری تقریباً در همه آنچه درباره آنان نوشته شده جریان دارد.

نویسندگان دوره استعمار آنان را در دسته‌ای جداگانه قرار دادند. منابع پرتغالی آنان را Cuíssis می‌نامند و کارلوس استرمان، ایتنوگراف میسیونر، همراه با Kwepe، آنان را در شمار مردمان به‌اصطلاح پیش‌بانتویی جنوب‌غرب آنگولا قرار داد. بر اساس این دیدگاه، آنان بازماندگان مردمانی بودند که پیش از ورود دامداران و کشاورزان بانتوزبان در این منطقه می‌زیستند. این نظر دهه‌ها رواج داشت. پژوهش‌های میدانی زبانی و ژنتیکی اخیر در صحرای Namib آنگولا آن را بسیار کم‌یقین کرده است. Kwisi به زبانی از خانواده بانتو سخن می‌گویند که به گفتار همسایگانشان نزدیک است، و مطالعات تبارشناسی نشان داده‌اند که از نظر ژنتیکی به دامداران بانتوزبان اطرافشان نزدیک‌اند. تصویری که اکنون شکل می‌گیرد، از مردمی است که دست‌کم به همان اندازه که با جدایی منشأ، با طرد اجتماعی و اقتصادی از دیگران جدا شده‌اند.

هیچ‌یک از این‌ها این هویت را کم‌اعتبارتر نمی‌کند. برچسبی که در آغاز توصیفی از چگونگی امرار معاش مردم بود، اکنون نامی است که خود آنان بر خود می‌نهند. Kwisi با همان فشارهایی روبه‌رو هستند که دیگر ساکنان حاشیه صحرای Namib: خشکسالی‌های مکرر، فاصله‌های طولانی تا مدرسه و درمانگاه، و کوچک‌شدن غذاهای وحشی و شکاری که گردآوری‌کنندگان زمانی به آن وابسته بودند. بیگانگان درباره زندگی آیینی یا تاریخ شفاهی آنان بسیار کم نوشته‌اند و بیشتر آنچه وجود دارد از ناظران استعماری آمده است که دسته‌بندی‌هایشان اکنون زیر سؤال است. Kwisi جامعه‌ای زنده‌اند و مناطق خشک جنوب‌غربی، با اقتصادهای دامداری و فصل‌های سخت خود، همان چیزی هستند که آنان را توضیح می‌دهد.