اروتیک کاستاریکایی‌های سفیدپوست و مستیزو

سفیدپوستان یا میستیزوهای کاستاریکا طبق سرشماری INEC در سال 2011 حدود 84٪ جمعیت کاستاریکا را تشکیل می‌دهند، توزیعی جمعیتی که از کشورهای همسایهٔ آمریکای مرکزی متمایز است، زیرا سرشماری INEC سفیدپوستان و میستیزوها را در یک دستهٔ خوداظهاری واحد ترکیب می‌کند، نه اینکه آن‌ها را جداگانه بشمارد. این جامعه نیای خود را در درجهٔ اول به استقرار استعماری اسپانیایی (متمرکز در دشت مرکزی حول آنچه بعدها سان خوسه، کارتاگو، هرِدیا و آلاخوئلا شد) و به مهاجرت گستردهٔ اروپایی در قرن نوزدهم و بیستم، به‌ویژه از ایتالیا، آلمان، فرانسه و شام، می‌رساند. اسطورهٔ ملی کاستاریکا از نظر تاریخی بر چارچوبی «سفیدتر» از هویت ملی تأکید کرده است که با همسایگان آمریکای مرکزی متفاوت است؛ چارچوبی که، هرچند نسبت به نیای واقعی جمعیتی اغراق‌آمیز است، اما سهم بالاتر واقعی نیای اروپایی در جمعیت دشت مرکزی را در مقایسه با جمعیت‌های متأثرتر از بومیان در جای دیگر آمریکای مرکزی بازتاب می‌دهد. مطالعات ژنوم‌کامل (Reich et al. 2012، به‌علاوهٔ ادبیات ژنتیک جمعیت دشت مرکزی کاستاریکا دربارهٔ ساختار جمعیتی ناشی از اثر بنیان‌گذار) میانگین نیا را در جمعیت دشت مرکزی حدود 55 تا 70٪ اروپایی، 25 تا 40٪ بومی آمریکایی و 1 تا 5٪ آفریقایی برآورد می‌کنند، با تفاوت منطقه‌ای به سمت نیای بومی بیشتر در گوانااکاست (متأثر از چوروتگا) و نیای آفریقایی بیشتر نزدیک لیمون.