اروتیک واگریها
اسلاوی پولابی، گویش واگری، هرگز ثبتنشده و منقرضشده تا اواخر سدههای میانه (هندواروپایی، اسلاوی، اسلاوی غربی، لخی)
بتپرستی اسلاوی، با محوریت خدای Prove که در بیشهای مقدس نزدیک Starigard پرستیده میشد؛ در ظاهر مسیحیشده زیر اسقفنشین اولدنبورگ، و تنها پس از فتح آلمانی قرن دوازدهم بهطور کامل
درباره واگریها
واگریها قومی اسلاو غربی بودند که از حدود قرن نهم تا قرن دوازدهم در شرق هولشتاین، در آنچه امروز شمال آلمان است، زندگی می‌کردند؛ تا آن‌که فتح و استقرار آلمانی‌ها آنان را در خود حل کرد. تبارشان در جمعیت شلسویگ‌هولشتاین مستحیل شد و این منطقه هنوز نام آنان را به صورت واگریان بر خود دارد. آنچه آنان را متمایز می‌کرد موقعیتشان بود. آنان گوشهٔ شمال‌غربی جهان اسلاوی را در اختیار داشتند، نواری از دریاچه‌ها و پشته‌های مورنی میان خلیج کیل، رود تراوه و ساحل بالتیک، با ساکسون‌ها در آن سوی Limes Saxoniae در غرب و دانمارکی‌ها در آن سوی آب در شمال. هر آنچه از غرب به اسلاوها می‌رسید، چه مبلغان، چه مارگراف‌ها و چه ارتش‌ها، معمولاً نخست به واگریها می‌رسید.
آنان غربی‌ترین عضو کنفدراسیون ابودریت بودند و دژشان در ستاری‌گارد، یعنی دژ کهن، یکی از دژهای حلقه‌ای بزرگ اسلاوهای بالتیک بود. ساکسون‌ها آن را آلدنبورگ می‌نامیدند. امروزه همان اولدنبورگ در هولشتاین است و خاکریز کاوش‌شده با موزه‌ای در کنارش ملموس‌ترین چیزی است که واگریها برجای گذاشتند. اتو یکم حدود سال 968 اسقف‌نشینی در آنجا بنا نهاد که نشان می‌دهد این مکان اهمیت داشت. قیام بزرگ اسلاوها در سال 983 آن را از دست آنان بیرون راند و واگریا در بیشتر دو قرن بعد میان بتپرستی و مسیحیتی شکننده و ناپیوسته نوسان داشت. هلمولد بوزاوی، کشیشی که تاریخ آنان را در دهه‌های 1160 و 1170 نوشت، بیشهای مقدس نزدیک ستاری‌گارد را وصف می‌کند که به خدای پروو اختصاص داشت، بدون هیچ بتی، و مردم هر هفته با شاهزاده و کاهن خود در آن گرد می‌آمدند تا داوری‌ها را بشنوند. اسقف گروالد در سال 1156 دستور داد آن بیشه را قطع کنند.
برجسته‌ترین شاهزادهٔ آنان کروتو بود که پس از کشته شدن فرمانروای مسیحی گوتشالک در سال 1066 قلمرو ابودریت‌ها را تصرف کرد و یک نسل از واگریا آن را اداره کرد، و هولشتاین ساکسون را چنان سخت فشار داد که وارثان گوتشالک به دانمارک گریختند. او حدود سال 1093 به دست هنری، پسر گوتشالک، کشته شد و به گفتهٔ هلمولد، همدستی همسرش اسلاوینا در آن دخیل بود. پایان کار در سال 1143 رسید، زمانی که کنت آدولف دوم از هولشتاین واگریا را گرفت، لوبک را کنار محل قدیمی اسلاوی لیوبیتسه بنا نهاد، و وستفالی‌ها، هلندی‌ها و فریزی‌ها را به استقرار در سرزمین تخلیه‌شده دعوت کرد. هلمولد ثبت می‌کند که اسلاوها تنها در اطراف آلدنبورگ و لوتی‌ینبورگ باقی ماندند و ظرف چند نسل زبانشان به کلی از هولشتاین رخت بربست. این زبان هرگز نوشته نشد. آنچه باقی ماند لایه‌ای از نام‌های مکان است: آیتین، پلون، گرومیتس و راتکائو، و افسانه‌ای پایدار در روسیه که نخستین بار در قرن شانزدهم هربرشتاین مطرح کرد، مبنی بر اینکه وارنگیان روریک از واگریا آمده بودند.
گروه‌های قومی مرتبط
گروه‌هایی که با واگریها در سرزمین اصلی، منطقه، زبان یا سنت دینی مشترک‌اند. این گروه‌ها نامزدهای محتمل برای مرجع تطبیقی فنوتیپ هستند.
فنوتیپ‌های معمول: واگریها
مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام
کاوش در دسته‌های فنوتیپ
طبقه‌بندی ساختاریافته با مقیاس‌های داوری‌شده · 22 دسته آناتومیک
پرسش‌های متداول درباره واگریها
واگریها به چه زبانی سخن میگویند؟
زبان اصلی واگریها اسلاوی پولابی، گویش واگری، هرگز ثبتنشده و منقرضشده تا اواخر سدههای میانه (هندواروپایی، اسلاوی، اسلاوی غربی، لخی) است.
واگریها پیرو چه دینی هستند؟
دین غالب میان واگریها بتپرستی اسلاوی، با محوریت خدای Prove که در بیشهای مقدس نزدیک Starigard پرستیده میشد؛ در ظاهر مسیحیشده زیر اسقفنشین اولدنبورگ، و تنها پس از فتح آلمانی قرن دوازدهم بهطور کامل است.
تصاویر واگریها خودتان را بسازید
روزی پنج تصویر، رایگان، بدون خرید اعتبار. استودیو از داده‌های فنوتیپ این گروه شروع می‌کند، پس می‌توانید نوع اندام، پوز و سبک را تنظیم کنید و ویژگی‌ها را دقیق نگه دارید.
شروع با واگریها