اروتیک سینیارها

سینیارها ملتی کوچک‌اند که سرزمینشان در یکی از ناآرام‌ترین مرزهای آفریقا قرار دارد، یعنی مرز میان شرق چاد و منطقه دارفور در سودان. آنچه آنان را از جوامع بسیار بزرگ‌تری که در اطرافشان زندگی می‌کنند متمایز می‌کند، زبان است. زبان سینیار که به شامیا نیز معروف است، به خانواده سودانی مرکزی تعلق دارد. بیشتر اعضای این خانواده در جنوب دورتر زندگی می‌کنند، در جنوب چاد، جمهوری آفریقای مرکزی، سودان جنوبی و فراتر از آن. همسایگان آنان به زبان‌های مسالیت، داجو، فور و عربی سخن می‌گویند، با این حال سینیارها زبانی را نگه داشته‌اند که خویشاوند نزدیکی در همان حوالی ندارد و زبان‌شناسان هنوز به‌طور کامل تعیین نکرده‌اند که این زبان در درون خانواده خودش کجا قرار می‌گیرد.

این مرز، پیش از آنکه به مرزی بین‌المللی تبدیل شود، خط گسل سیاسی بود. برای قرن‌ها، این سرزمین میان سلطنت‌های وَدای در غرب و دارفور در شرق قرار داشت و سلسله‌های کوچک‌تری در میان آن‌ها جای گرفته بودند. جماعت‌های ساکن در این منطقه باج می‌پرداختند، وفاداری خود را تغییر می‌دادند و با جابه‌جایی قدرت، تازه‌واردان را می‌پذیرفتند. وقتی دولت‌های استعماری فرانسه و بریتانیا در آغاز قرن بیستم مرز را تعیین کردند، جوامع سینیار در دو سوی آن قرار گرفتند. خویشاوندی، تجارت و رفت‌وآمد همچنان از این خط عبور می‌کنند و همین‌طور مشکلات. جنگ‌هایی که از سال 2003 دارفور را ویران کرده‌اند و جنگ گسترده‌تر سودان که در سال 2023 آغاز شد، پناهجویانی را به شرق چاد رانده و فشار سنگینی بر روستاهای مرزی هر دو کشور وارد کرده‌اند.

زندگی روستایی در این منطقه به فصل بارانی کوتاه و مزارع ارزن و سورگوم وابسته است. اسلام دین این جامعه است، سنی و پیرو مذهب مالکی که در سراسر ساحل رایج است. این دین ریتم هفته و سال را تعیین می‌کند: نماز جمعه، روزه ماه رمضان، دو عید بزرگ و آموزش قرآن که بسیاری از کودکان از سنین پایین آن را آغاز می‌کنند. عربی، در شکل‌های گفتاری محلی‌اش، زبان بازار، مسجد و معاملات با مقامات است و بسیاری از سینیارها به‌طور طبیعی میان آن و زبان خود جابه‌جا می‌شوند.

دوزبانگی در این مرز امری عادی است، اما برای جامعه‌ای به این کوچکی، به‌تدریج زبان خانگی را نیز فرسوده می‌کند. روایت‌هایی که از دارفور و شرق چاد می‌آیند، منطقه را معمولاً به چند نام بزرگ محدود می‌کنند. سینیارها از شمار کوچک قومیت‌هایی هستند که این تصویر را پیچیده می‌کنند. آنچه آنان را مشخص می‌کند نه شمارشان بلکه زبانی است که در مرزی پرجمعیت و مورد مناقشه، جای خود را حفظ کرده است.