اروتیک سینتی‌ها

از یک خانواده سینتی در کلن یا تورین بپرسید که آیا رُما هستند، احتمالاً اصلاح خواهید شد. سینتی‌ها گروهی از اقوام رُما هستند که با ریشه‌های هندوآریایی مشترک‌اند که به شمال غربی هند می‌رسد، اما از اوایل سده پانزدهم در اروپای آلمانی‌زبان ساکن بوده‌اند، مدتی که برای تبدیل شدن به ملتی متمایز با گویش، روایت تاریخی و احساس تعلق محکم خود کافی بوده است. سرزمین اصلی آنان از آلمان، اتریش، سوئیس، هلند و شمال ایتالیا می‌گذرد، با مانوش‌ها که خویشاوند نزدیک آنان‌اند در فرانسه و بلژیک. زبانشان، سینته رومانی، دستور زبان و واژگان اصلی رومانی را حفظ کرده اما قرن‌ها وام‌واژه از آلمانی را در خود دارد، تا حدی که گوینده رومانی از بالکان به سختی می‌تواند آن را دنبال کند. بیشتر سینتی‌ها این زبان را دارایی خانوادگی می‌دانند. رهبران جامعه با نوشتن آن، تدریسش در مدارس یا فهرست‌بندی‌اش توسط بیگانگان مخالفت کرده‌اند و استدلال می‌کنند که این یکی از معدود چیزهایی است که جامعه اکثریت هرگز نتوانسته آن را بگیرد.

این احتیاط ریشه‌ای تاریخی دارد. در زمان نازی‌ها، نژادشناسان بهداشتی سینتی‌ها را اندازه‌گیری و ثبت کردند، سپس از اوایل سال ۱۹۴۳ به اصطلاح «اردوگاه کولی‌ها» در آشویتس-برکنائو تبعید شدند که در شب دوم اوت ۱۹۴۴ منحل شد. بیشتر جوامع سینتی آلمان و اتریش نابود شدند. آلمان غربی تا سال ۱۹۸۲ قتل‌ها را نسل‌کشی با انگیزه نژادی به رسمیت نشناخت، پس از آنکه اعتصاب غذای بازماندگان در اردوگاه سابق داخائو دو سال پیش از آن این پرسش را پیش کشید. شورای مرکزی سینتی‌ها و رُماهای آلمان از دل آن مبارزه برآمد. دین بیشتر کاتولیک است و در شمال پروتستان، با جریانی پرقدرت از پنطیکاستی‌ها از سال‌های پس از جنگ، اما خانواده گسترده، نه کلیسای محل، واحد کاری زندگی سینتی‌هاست و عروسی‌ها، تشییع‌جنازه‌ها و زیارت‌ها خویشان را فراتر از مرزها گرد هم می‌آورند. حرفه‌های سنتی متحرک بودند: دادوستد اسب، کار در نمایشگاه‌های دوره‌گرد، ساختن ساز، کار با فلزات قراضه، و از همه مهم‌تر موسیقی. دجانگو راینهارت، یک مانوش، آنچه امروز جاز مانوش نامیده می‌شود را بنیان گذاشت و نوازندگان گیتار سینتی آلمانی مانند شنوکناک راینهارت و هنشه وایس سنت سوینگ را در دهه‌های پس از جنگ زنده نگه داشتند. کمتر به یاد آورده می‌شود یوهان «روکلی» تروللمان، سینتویی که در سال ۱۹۳۳ عنوان قهرمانی وزن سبک‌سنگین بوکس آلمان را برد، در عرض چند روز از آن محروم شد و در سال ۱۹۴۴ در یک اردوگاه کار اجباری کشته شد. امروز تقریباً همه سینتی‌ها در خانه یا آپارتمان زندگی می‌کنند، در جمع به آلمانی، ایتالیایی یا فرانسوی سخن می‌گویند و در خیابان ناشناس می‌مانند، نتیجه‌ای که بسیاری از آنان خودشان برگزیده‌اند.