اروتیک میلچنی‌ها

میلچنی‌ها قومی اسلاو غربی بودند که از حدود قرن هفتم در تپه‌ها و دشت‌های لسی اطراف باوتسن کنونی، در شرق ساکسونی، ساکن شدند و بین دهه 930s و قرن یازدهم استقلال سیاسی خود را به فرمانروایان ساکسون و سپس بوهمی واگذار کردند. آنان نابود نشدند. نوادگان ایشان سوربی‌های علیا هستند، اقلیتی اسلاوی که هنوز در همان روستاها زندگی می‌کنند، هنوز به زبانی اسلاوی سخن می‌گویند که در میان زبان آلمانی قرار دارد، و هنوز باوتسن را با نام قدیمی‌ترش، Budyšin، صدا می‌زنند.

آنچه میلچنی‌ها را برای همسایگانشان قابل شناخت کرد، زمین و استحکامات بود، نه نامی که خودشان برای خود به کار می‌بردند. «جغرافیدان باواری»، فهرستی فرانکی از قرن نهم، میلزانها را صاحب سی civitates دانسته است که به احتمال زیاد به معنای دژهای حلقه‌ای بودند: محوطه‌هایی از خاک و چوب بر دامنه‌های بالای رود اشپری، که هر کدام خوشه‌ای از روستاهای کشاورزی را در پایین خود داشتند. سرزمینشان میلسکو نامیده می‌شد و در همسایگی تنگاتنگی قرار داشت. لوزیچی‌ها در شمال، آن سوی دشت‌های بی‌درخت، دالمینزی‌ها در غرب به سوی رود الب، بزونزانه‌ها در شرق نزدیک رود نایسه، و بوهم در جنوب، آن سوی کوه‌ها، می‌زیستند. هاینریش یکم آنان را در سال 932 خراج‌گزار کرد و مارگراف‌های مایسن در پایان قرن این کار را به انجام رساندند. پس از آن میلسکو بارها دست به دست شد: بولسلاو شجاع لهستانی در سال 1002 آن را گرفت و در سال 1018 با صلح باوتسن همچنان در اختیار داشت، امپراتوری در دهه 1030s بازپس گرفتش، و تا دهه 1070s به بوهم رسید و قرن‌ها در آنجا ماند.

مسیحیت همراه با فاتحان آمد و از اسقف‌نشین تازه‌تأسیس مایسن بر جمعیتی تحمیل شد که مردگانش را با آیین‌های اسلاوی به خاک می‌سپرد، و استقرار آن نسل‌ها طول کشید. این امر یکی از عجیب‌ترین واقعیت‌های منطقه را پدید آورد: از آنجا که زمین تابع تاج بوهم و زمین‌داران کلیسایی بود، گروهی از روستاهای سوربی در شمال غربی باوتسن در تمام دوران اصلاحات دینی کاتولیک ماندند، در حالی که ساکسونی اطرافشان به لوتری گرایید، و آن روستاها امروز هسته اصلی زندگی سوربی کاتولیک را تشکیل می‌دهند. خود نام میلچنی‌ها زود محو شد. لوزاتیا در اصل سرزمین لوزیچی‌ها در شمال بود و این برچسب تنها در اواخر سده‌های میانه به جنوب، روی میلسکو، لغزید تا لوزاتیای علیا شود. آنچه باقی ماند آرام‌تر و پایدارتر است: زبان سوربی علیا که از گفتار این ناحیه برخاسته و به سوی چکی گرایش دارد، در حالی که خواهرش، سوربی سفلی، به سوی لهستانی گرایش دارد، و روستاهایی که تقریباً هر کدام هنوز نامی سوربی در کنار نام آلمانی‌شان دارند.