اروتیک لوتیچی‌ها

لوتیچی‌ها اتحادی از قبایل وثنی اسلاو غربی بودند که سرزمین میان رود البه و رود اودر را، در آنچه امروز شمال‌شرق آلمان نامیده می‌شود، از اواخر سده دهم تا سده دوازدهم در اختیار داشتند؛ تا آن‌که فتوحات ساکسون‌ها و دانمارکی‌ها و پومرانی‌ها و استقرار آلمانی‌ها آنان را در خود بلعید. امروز هیچ مردمی این نام را ندارد. آنچه از آنان بر جای مانده، بی‌هیچ نشانه‌ای، در جمعیت مکلنبورگ و فورپومرن ادغام شده است. آنچه ایشان را از همسایگان اسلاوی‌شان متمایز می‌کرد نه زبان بود و نه خدایان، بلکه سیاست بود. اوبوتریت‌ها در غرب و لهستانی‌ها در شرق امیر داشتند، اما لوتیچی‌ها امارت را نپذیرفتند. چهار قبیله، کسینی‌ها و سیرکیپانی‌ها و تولنسی‌ها و ردری‌ها، اتحاد را از طریق مجمع‌هایی اداره می‌کردند که در آن تصمیمات باید به‌اتفاق آرا گرفته می‌شد. تیتمار، اسقف Merseburg، گزارش داده است که مردی که علیه حکمی تثبیت‌شده سخن بگوید با چوب کتک می‌خورد و کسی که پس از آن در برابر آن مقاومت کند، اموالش سوزانده می‌شد یا جریمه‌ای متناسب با مقامش می‌پرداخت. نویسندگان پیشین همین مردم را ولتی یا ویلزی می‌خوانند و اتحادیه‌شان را همان است که شارلمانی در سال 789 به سوی آن لشکر کشید. نام تازه، که احتمالا از واژه اسلاوی به معنای خشن گرفته شده، با شورش سال 983 ظاهر می‌شود، هنگامی که اسقف‌نشین‌های تبلیغی Havelberg و Brandenburg را سوزاندند و مرز آلمان را برای یک قرن و نیم به عقب، تا رود البه، راندند.

مرکز آنان Rethra بود، در سرزمین ردری‌ها: معبدی چوبین درون دژی بر کنار دریاچه، که دیوارهایش با تصاویر خدایان حک شده بود، بت اصلی‌اش Svarozhits بود که آدام اهل برمن آن را Radegast می‌نامد، و کاهنانش پیش از هر لشکرکشی قرعه می‌انداختند و اسبی مقدس را بر روی نیزه‌های متقاطع می‌راندند. آنان وثنی بودند و میان مسیحیان طرف‌گیری می‌کردند. از سال 1003 همراه با پادشاه آلمان هانری دوم علیه لهستان مسیحی لشکر کشیدند، در حالی که الههٔ ایشان بر پرچمی حمل می‌شد، و وقتی یک ساکسونی سنگی به سوی او پرتاب کرد، پادشاه غرامت پرداخت. در سال 1056 ارتشی ساکسونی را در کنار رود البه، در Pritzlawa، نابود کردند. یک سال بعد علیه یکدیگر برخاستند: کسینی‌ها و سیرکیپانی‌ها علیه تولنسی‌ها و ردری‌ها، و اتحادیه دیگر هرگز همچون یک واحد عمل نکرد. حدود سال 1068 اسقف Halberstadt، Rethra را غارت کرد و بر اسب معبد به خانه بازگشت. این مکان هرگز پیدا نشده است، و تندیس‌های برنزی Prillwitz که در سده هجدهم به‌عنوان یادگارهای آن عرضه شدند، جعلی بودند. جنگ صلیبی وندی در سال 1147 و لشکرکشی‌های هانری شیر و دوک‌های پومرانی کار را تمام کردند و نام‌های قبیله‌ای از سندها ناپدید شدند. آنچه باقی مانده بر نقشه است: رود و دریاچه Tollense، Kessin در نزدیکی Rostock، سرزمین Peene که نویسندگان لاتین‌زبان آن را Circipania می‌نامیدند، و صدها نام روستا که به -ow و -in ختم می‌شوند و در سراسر چشم‌اندازی پراکنده‌اند که نسل‌ها پس از آن‌که دیگر لوتیچی نبود، همچنان به زبان اسلاوی سخن می‌گفت.