اروتیک کوله

کوله‌ها که خود را بکوِل می‌نامند و در کتاب‌های قدیمی‌تر با نام باکوِله دیده می‌شوند، مردمی جنگل‌نشین‌اند که در منطقه‌ای زندگی می‌کنند که جمهوری کنگو، گابن و کامرون در آن به هم می‌رسند. بیشتر بیگانگان تنها از یک چیز با آنان آشنایند: ماسک‌های قلب‌شکلی که با کائولن سفید شده‌اند و در ویترین موزه‌ها از پاریس تا نیویورک قرار دارند. مردمی که این ماسک‌ها را تراشیده‌اند هنوز آنجا هستند و در امتداد رودخانه‌های ایوندوی بالا، جا و نگوکو، در اطراف سوانکه، سمبه و ویسو در کنگو و میکامبو در گابن، کشاورزی و شکار می‌کنند. زبانشان که آن را نیز بکوِل می‌نامند، زبانی بانتو از خوشه Makaa-Njem است که آنان را نسبت به جیرانشان در جنوب‌شرقی کامرون، یعنی نجم و کونزیمه، نزدیک‌تر از جیرانشان در سوی گابنی، یعنی کوتا و فانگ، به هم پیوند می‌دهد.

روایت معمول از چگونگی رسیدن آنان به آنجا، گریزی در قرن نوزدهم است. رقیبانی مسلح به سلاح گرم از تجارت برده‌ی ساحلی، آنان را به درون سرزمین راندند؛ نزاعی که به نام جنگ Poupou در یادها مانده است، و آنان میان جا و ایوندو دوباره گرد آمدند. آنچه ساختند پیوندی سست بود. روستا دسته‌ای از تبارها بود که توافق کرده بودند با هم زندگی کنند، هر کدام سر خود را داشتند و بر همه‌شان رئیسی نبود، و روستاها به آسانی از هم جدا می‌شدند. وزنه‌ی تعادل، چرخه‌ی آیینی beete بود که هنگام بروز مشکل فراخوانده می‌شد: یک بیماری همه‌گیر، رشته‌ای از مرگ‌ها یا شکارهای ناموفق. مردان به جنگل می‌رفتند تا برای وعده‌ی پایانی آهو شکار کنند، وعده‌ای که با داروهای محافظ پخته می‌شد، و در همان حال موجودات ماسک‌دار به نام ekuk، ارواح جنگل، در روستا می‌رقصیدند تا آن را پویا نگه دارند تا شکارچیان بازگردند. چهره‌های سفید پیام را حمل می‌کنند: گِل سفید نماد نور و بینش روشن است، یعنی نقطه‌ی مقابل جادوگری که سیه‌روزی روستا به گردن آن انداخته می‌شود. بسیاری از ماسک‌هایی که اکنون در مجموعه‌ها هستند هرگز رقصیده نشده‌اند و در خانه آویزان بوده‌اند. ازدواج با آهن مهر می‌شد، با قطعات بزرگ کوبیده‌شده‌ی لنگرشکل به نام mandjong که بیشتر به عنوان شیربها دست‌به‌دست می‌شد.

حکومت استعماری، مبلغان مذهبی و اقتصاد نقدی در طول قرن بیستم beete را فرسودند. امروز بیشتر کوله‌ها مسیحی‌اند، کاتولیک یا پروتستان، و احترام به نیاکان و نگرانی از جادوگری همچنان در زیر آن جریان دارد. زندگی روزمره بر پایه‌ی مزارع کاساوا و موز، شکار، ماهیگیری رودخانه‌ای و، در اطراف سوانکه و سمبه، کاکائو می‌گذرد. پیوندهای مبادله‌ای قدیمی با گردآورندگان غذای قوم باکا ادامه دارد، نه همیشه بر پایه‌ی برابری. خود جنگل اکنون میان امتیازهای قطع چوب، پروژه‌های جست‌وجوی سنگ آهن و پارک‌هایی مانند Odzala-Kokoua تقسیم شده است، و شیوع Ebola در اوایل دهه‌ی 2000 همین کشور را در اطراف میکامبو و مبومو تحت تأثیر قرار داد. مدارک مکتوب هنوز به کار میدانی لئون سیروتو از حدود 1960 تکیه دارد، که یعنی درباره‌ی ماسک‌های کوله بسیار بیشتر از خود کوله‌های امروز منتشر شده است.