اروتیک کوسو

معنای کوسو تنها وقتی روشن می‌شود که آن‌ها را نیمی از یک جفت بدانیم. کوسو و تتلا گونه‌هایی نزدیک به هم از یک زبان بانتو سخن می‌گویند و بیشتر روایت‌های تاریخی بر این‌اند که آن‌ها روزگاری یک قوم واحد بوده‌اند که رویدادهای بعدی آن را به دو بخش تقسیم کرده‌اند. کوسو عمدتاً در استان مانیما در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو زندگی می‌کنند، در اطراف کیندو و در امتداد رود لوالابا. آن سرزمین جنگلی و رودخانه‌ای در لبه غربی تجارت عاج و اسیران سواحیلی-عربی در قرن نوزدهم قرار داشت.

آن تجارت آن‌ها را شکل داد. بازرگانان و جنگ‌سالاران مستقر در نیانگوه و کاسونگو، جامعه‌های کوسو را به کاروان‌ها و ارتش‌های خود کشاندند و این تماس، زبان سواحیلی و اسلام و سبک‌های پوشش ساحلی را به همراه آورد. نام تتلا بیشتر به خویشاوندانی چسبید که دورتر به سمت غرب، در سانکورو، زندگی می‌کردند. جنگ دولت آزاد کنگو با قدرت‌های سواحیلی-عربی در اوایل دهه 1890 آن دوره را به پایان برد. سپس حکومت بلژیک مرز استانی میان مانیما و سانکورو کشید و جدایی را روی کاغذ ثبت کرد. پژوهشگران هنوز بر سر این بحث می‌کنند که چه‌قدر از تفاوت میان کوسو و تتلا کهن است و چه‌قدر را حکومت بیرونی پدید آورده است. هنگام خواندن این نام، این را در نظر داشته باشید.

زندگی روزمره امروز همزمان به چند زبان جریان دارد: کیکوسو در خانه، سواحیلی در بازارها و شهرهای سراسر مانیما، و فرانسوی در مدرسه و دولت. دین نیز لایه‌لایه است. اسلام در میان کوسو بیش از بیشتر مردم داخلی کنگو دیده می‌شود، میراثی مستقیم از دوران تجارت. کلیساهای کاتولیک و پروتستان شمار بسیاری دیگر را در بر می‌گیرند و باورهای کهن درباره نیاکان و درمان زیر هر دو ادامه دارد. بسیاری از خانواده‌ها کاساوا، ذرت و برنج می‌کارند و رود لوالابا از ماهیگیری و تجارت رودخانه‌ای پشتیبانی می‌کند. کیندو شهری رودخانه‌ای و ایستگاه راه‌آهن است و مدت‌هاست محل دیدار کوسو، بازرگانان سواحیلی‌زبان و مهاجران از سراسر شرق بوده است.

بیرون از منطقه، نام کوسو بیشتر در مجموعه‌های موزه‌ها دیده می‌شود. پیکره‌های چوبی حکاکی‌شده که به حکاکان کوسو نسبت داده می‌شوند شباهت زیادی به مجسمه‌سازی همسایگان همبا و سونگیه دارند. این‌ها یادآور این است که کوسو از تماس از همه سو شکل گرفته‌اند، نه فقط از ساحل.