اروتیک ویچول (ویشاریکا)

هوئیچول، که خود را Wixárika می‌نامند، مردمی بومی‌اند که در کوهستان‌های سیرا مادره اوکسیدنتال در غرب مکزیک زندگی می‌کنند و در ارتفاعات دورافتادهٔ ایالت‌های خالیسکو، نایاریت و دورانگو پراکنده‌اند. آنان به زبان Wixárika سخن می‌گویند، زبانی از خانوادهٔ Uto-Aztecan از شاخهٔ Corachol، و شمارشان ده‌ها هزار نفر است. آنان به حفظ بخش بزرگی از دین پیش از کلمبی خود شهرت دارند.

جامعه و معیشت

Wixárika ذرت، لوبیا و کدو را در قطعه‌زمین‌های کوهستانی می‌کارند، چند دام نگه می‌دارند، و گردآوری و شکار می‌کنند، اما زندگی‌شان بیش از همه بر گرد سه‌گانهٔ مقدس گوزن، ذرت و پیوتل سازمان یافته است. هر سال زائران صدها کیلومتر به سمت شرق تا Wirikuta، صحرایی مرتفع در ایالت سن لوئیس پوتوسی، سفر می‌کنند تا کاکتوس پیوتل (hikuri) را شکار و گردآوری کنند، قربانی‌ای که به کمک آن با خدایان خود ارتباط برقرار می‌کنند و جهان را تازه می‌کنند. زندگی آیینی را mara'akame رهبری می‌کند، که خواننده، شمن و درمانگر است، و بر خانه‌های آیینی و محراب‌های خانوادگی متمرکز است. این جهان دینی، با خدایانش یعنی خورشید، آتش، باران و گوزن نیاکانی، با تداومی چشمگیر ادامه یافته است. در سال‌های اخیر Wixárika برای دفاع از Wirikuta، سرزمین مقدس پیوتل‌شان، در برابر تجاوز معدنی و کشاورزی کارزار راه انداخته‌اند، تلاشی که توجه ملی و بین‌المللی را به حقوق بومیان بر زمین و آیین‌هایشان در مکزیک جلب کرده است.

ظاهر و زیورآلات

لباس Wixárika از رنگارنگ‌ترین لباس‌های مکزیک است. مردان جامه‌های نخی سفیدی می‌پوشند که با نقش‌های سرخ و چندرنگ از گوزن، گل پیوتل، ذرت و عقاب به‌شدت گلدوزی شده، با کمربندهای بافتهٔ پهن، کیف‌های کوچک دوشی که به تعداد زیاد حمل می‌شوند، و کلاه‌های نخلی پهن که با پر، پومپون و مهره‌دوزی آراسته شده‌اند. زنان بلوز و دامن گلدوزی‌شده با شنل quechquémitl و روسری می‌پوشند. هر دو جنس زیورآلات مهره‌ای فراوان به خود می‌آویزند، و این مردم به مهره‌دوزی و به نقاشی‌های نخی nierika شهرت دارند که طرح‌های پیچیده‌شان رؤیاها و اسطوره‌ها را به تصویر می‌کشد. این لباس سنتی در زندگی روزمره و آیینی پوشیده می‌شود.