اروتیک مشیکا

مکزیکاها مردمی نهواتل‌زبان بودند که در قرن چهاردهم، تنوچتیتلان را روی جزیره‌ای در دریاچه تکسکوکو بنا نهادند و تا تسخیر آن به دست اسپانیایی‌ها در سال 1521 بر مرکز مکزیک فرمان راندند. نوادگانشان با جمعیت بومی و مستیزوی منطقه درآمیختند. بیشتر مردم وقتی از آزتک‌ها سخن می‌گویند همین‌ها را در نظر دارند، نامی که خودشان برای خود به کار نمی‌بردند. آنچه آنان را به هم پیوند می‌داد داستانی از مهاجرت بود. آنان از سرزمینی شمالی به نام آزتلان دیرتر به این منطقه آمدند و خدای حامی‌شان ویتزیلوپوشتلی آنان را به سوی جنوب هدایت کرد تا آنکه عقابی را دیدند که بر کاکتوس نوپال نشسته است، نشانه‌ای برای اسکان. این تصویر بر پرچم مکزیک نقش بسته و این کشور نام آنان را بر خود دارد. زبانشان، نهواتل کلاسیک، به خانواده زبانی اوتو-آزتکی تعلق دارد که هوپی و کومانچ را هم در شمال دوردست دربرمی‌گیرد. این زبان در بخش بزرگی از میان‌آمریکا زبان مشترک بود و بیش از امپراتوری دوام آورد و در واژه‌های انگلیسی مانند tomato، avocado و coyote باقی ماند. مکزیکاها که به دره‌ای پر از دولت‌شهرهای کهن‌تر رسیده بودند، نسل‌ها خراج‌گزار و سرباز مزدور بودند. در سال 1428 در اتحاد سه‌گانه به تکسکوکو و تلاکوپان پیوستند. تا سال 1519 این اتحاد از ساحل خلیج تا اقیانوس آرام خراج می‌گرفت و تنوچتیتلان با گسترش به سوی بیرون بر قطعه‌باغ‌های چینامپا به یکی از بزرگ‌ترین شهرهای زمان خود تبدیل شده بود.

دین ریتم شهر را تعیین می‌کرد. دو معبد دوقلو برای ویتزیلوپوشتلی و خدای باران تلالوک بر فراز تمپلو مایور قرار داشت. سال خورشیدی 365 روزه با چرخه آیینی 260 روزه درهم می‌تنید و این دو چرخه هر 52 سال دوباره هم‌زمان می‌شدند. در آن زمان همه آتش‌ها خاموش می‌شد و شعله‌ای تازه با چرخاندن چوب روی تپه ستاره افروخته می‌شد. قربانی انسانی در آیین‌های دولتی جایگاه محوری داشت و به‌عنوان پرداختی به خدایانی فهمیده می‌شد که خورشید را در حرکت و باران را در بارش نگه می‌داشتند. زندگی روزمره از طریق کالپولی می‌گذشت، واحدهای محله‌ای که زمین داشتند، جوانان را آموزش می‌دادند و جنگجو تأمین می‌کردند، و آموزش به عامه مردم نیز همچون اشراف می‌رسید. بازرگانان راه‌های دور موسوم به پوشتکا هم‌زمان چشم‌های دولت در خارج از کشور نیز بودند. پایان کار سریع فرا رسید. هرنان کورتس در سال 1519 پا به خشکی گذاشت و در میان دشمنان مکزیکاها و زیردستان ناراضی آنان، به‌ویژه تلاکسکالایی‌ها، متحدانی مشتاق یافت. آبله در سال 1520 شهر را درنوردید و پس از محاصره‌ای سخت، تنوچتیتلان در اوت 1521 در زمان آخرین فرمانروایش، کواوتموک، سقوط کرد. شهر مکزیکو درست بر روی ویرانه‌ها ساخته شد. مکزیکاها نابود نشدند، بلکه در جامعه استعماری جذب شدند و میراثشان امروز نیز در مرکز مکزیک جاری است: در نام مکان‌ها، در غذا و در زبان نهواتل که هنوز بیش از یک میلیون نفر به آن سخن می‌گویند.