اروتیک گیله

قوم گیله که به‌طور محلی با نام‌های باگیلی یا باکولا شناخته می‌شوند، مردمی جنگل‌نشین در جنوب کامرون هستند که هویتشان بر دو چیز استوار است: دانش دقیق از جنگل بارانی ساحلی، و رابطه‌ای طولانی و نابرابر با روستاهای کشاورزی اطرافشان. بیگانگان آنان را در میان گردآورندگان جنگلی آفریقای مرکزی قرار داده‌اند که زمانی «پیگمی» نامیده می‌شدند، برچسبی که بسیاری آن را تحقیرآمیز می‌دانند. جنگل آنان از لولودورف و بیپیندی به سوی کریبی امتداد دارد و تا کامپو در مرز با گینه استوایی به سمت جنوب می‌رسد، و جامعه‌ای کوچک‌تر در آن‌سوی این مرز زندگی می‌کند.

مانند تقریباً همه‌ی مردمان جنگل‌نشین منطقه، قوم گیله به زبانی سخن می‌گوید که آنان را به کشاورزان پیوند می‌دهد، نه اینکه از ایشان جدا کند. زبان گیله به شاخه‌ی ماکا-نجم از زبان‌های بانتو تعلق دارد و نزدیک‌ترین زبان به کواسیو است، زبان نگومبا و مابی، و این خود نشان می‌دهد که این پیوندها چقدر کهن‌اند. بسیاری از گیله‌ها زبان همسایگان دیگر خود را نیز می‌دانند.

خانواده‌های گیله نسل‌ها وقت خود را میان گشودگی‌های روستاها و اردوگاه‌های جنگلی تقسیم می‌کردند. آنان تله می‌گذاشتند، با نیزه شکار می‌کردند، عسل وحشی جمع می‌کردند، یام‌های وحشی را می‌کندند، میوه و آجیل گرد می‌آوردند و در جویبارها ماهی می‌گرفتند. گوشت و کالاهای جنگلی به خانوارهای کشاورز متحد فرستاده می‌شد و در ازای آن کاساوا، موز پلاتن، نمک، تنباکو و ابزار فلزی دریافت می‌کردند. کشاورزان اغلب با این شرکا همچون وابستگان رفتار می‌کردند؛ گیله‌ها اما همچنان امکان بازگشت به جنگل را حفظ می‌کردند. مسیحیت همراه با مأموریت‌های کاتولیک و پرسبیتری آمد و اکنون کنار باورهای کهن‌تر درباره‌ی نیاکان، ارواح جنگل و نیروی درمانی گیاهان قرار دارد.

دهه‌های اخیر این زندگی را به‌شدت تحت فشار گذاشته‌اند. طرح‌های شهرک‌سازی اردوگاه‌ها را به کناره‌ی جاده‌ها راند، امتیازهای چوب‌بری جنگل را گشود، و مزارع لاستیک و نخل روغنی بخش‌های گسترده‌ای نزدیک کریبی را تصرف کردند. حدود سال ۲۰۰۰ خط لوله‌ی نفت چاد-کامرون از سرزمین گیله گذشت و به پایانه‌ای در نزدیکی کریبی رسید، و پارک ملی کامپو-ماان به‌عنوان بخشی از جبران‌های زیست‌محیطی آن ایجاد شد و مناطق شکاری را که خانواده‌ها نسل‌ها از آن استفاده کرده بودند بست. از آنجا که بانک جهانی در تأمین مالی خط لوله مشارکت داشت، برنامه‌ای برای جوامع بومی همراه آن آمد که آموزش، مراقبت‌های بهداشتی و مدارک هویتی را تأمین می‌کرد و توجه بیرونی را به حقوق زمین گیله جلب کرد. بندر ژرف دریایی کریبی از آن زمان فشار تازه‌ای افزوده است. بیشتر خانواده‌ها اکنون قطعات کوچک زمین خود را کشت می‌کنند و هنوز هر وقت بتوانند شکار و گردآوری می‌کنند. برخی روستاها با نقشه‌برداری اجتماعی پاسخ داده‌اند و اردوگاه‌ها، مسیرها و مناطق شکاری خود را ترسیم کرده‌اند تا ادعاهایشان بر زمین را پشتیبانی کنند.