اروتیک فلامان‌ها

فلاندری‌ها مردمی هستند که به زبان هلندی سخن می‌گویند و در نیمهٔ شمالی بلژیک زندگی می‌کنند؛ آنان عمدتاً در پنج استان فلاندر متمرکزند و شمارشان رو به کاهش، تا آن سوی مرز و به arrondissement فرانسوی دانکرک نیز گسترده‌اند. آنچه ایشان را متمایز می‌کند کمتر تبار واحدی است و بیشتر یک لجبازی زبانی پایدار: آنان بیش از یک قرن سیاست، مدارس، دانشگاه‌ها و رسانه‌های پخش خود را حول دفاع از زبان هلندی در برابر جاذبهٔ فرهنگی زبان فرانسه سازمان داده‌اند، و این رقابت طولانی تقریباً هر چیز دیگر را در نحوهٔ نگرش ایشان به خود شکل داده است. نتیجه جمعیتی است که اغلب نخست با آنچه بدان سخن می‌گوید خود را تعریف می‌کند و تنها در درجهٔ دوم با کشوری که با والونی‌ها در جنوب در آن شریک است.

زبان ایشان یک هنجار منطقه‌ای از زبان هلندی است که با هلندی هلند قابل فهم متقابل است، اما آهنگ، واژگان و مجموعهٔ غنی‌تری از گویش‌های خاص خود را دارد؛ به‌ویژه فلاندری غربی می‌تواند یک هلندی‌زبان اهل آمستردام را آشکارا به زحمت بیندازد. گویش‌ها اینجا بهتر از بیشتر نقاط هلند باقی مانده‌اند؛ یک مادربزرگ در بروژ و یک نوجوان در آنتورپ ممکن است، حتی وقتی هر دو بتوانند بنا به خواست به هلندی معیار سخن بگویند، همچون ساکنان دو منطقهٔ زبانی متفاوت به نظر برسند. وام‌واژه‌ها و اصطلاحات فرانسوی در جنوب فلاندر رایج‌اند، به‌ویژه در حاشیهٔ فلاندری بروکسل، و ثبتی خاموش از قرن‌هایی هستند که زبان فرانسه، زبان پیشرفت بود.

کاتولیک‌گری دین تاریخی است و بر اساس سرشماری هنوز دین غالب است، اما عمل دینی طی دو نسل به‌شدت کاهش یافته است. با این حال، ردّ کلیسا همه‌جا باقی است: در مراسم گشت خون مقدس در بروژ، در غول‌هایی که در کارناوال از آلست و دندرموند رژه می‌روند، در خانه‌های بیگین‌ها و در کارخانه‌های آبجوسازی تراپیست که انضباط رهبانی را به برخی از معتبرترین آبجوهای جهان بدل کرده‌اند. هویت فلاندری سنت مدنی نیرومندی را از شهرهای پارچه‌باف قرون وسطا، یعنی غنت، بروژ، ایپر و آنتورپ، حمل می‌کند؛ شهرهایی که ثروتشان نقاشانی از فان‌آیک تا روبنس را تأمین مالی کرد و سیاست صنفی‌شان هنوز در عادتی منطقه‌ای به بی‌اعتمادی به قدرت مرکزی طنین می‌اندازد.

از نظر جغرافیایی، سرزمین مادری هموار، پرجمعیت و کشت‌شده است: دشت ساحلی که به تپه‌های کم‌ارتفاع می‌رسد، با کانال‌ها و بزرگراه‌ها قطع شده، و یکی از بالاترین تراکم‌های جمعیتی در اروپا را دارد. فلاندری‌ها چنان مدت طولانی در این گوشهٔ کوچک و مورد مناقشه زیسته‌اند که گورستان‌های جنگ در ایپر، پولدرهای پشت تپه‌های ماسه‌ای و مناره‌های شهرهای برج‌ناقوسی همه برای ایشان چشم‌اندازی معمولی به شمار می‌آیند، نه میراث.