اروتیک افه

افه مردمان جنگلی ایتوری هستند، جنگل انبوه شمال‌شرقی جمهوری دموکراتیک کنگو. سریع‌ترین راه تشخیص آنان از همسایگانشان در جنگل، کمان است. گروه‌های شکارچی با تور در جاهای دیگر ایتوری، تورهای بلند را میان بوته‌ها می‌گسترانند و جانوران را به سوی آن‌ها می‌رانند. مردان افه در عوض با کمان و تیر شکار می‌کنند، تنها یا در گروه‌های کوچک، و میمون، دوکر و دیگر شکار را به دست می‌آورند. معمولاً آنان را جزو مبوتی به شمار می‌آورند، نامی جمعی برای گردآورندگان و شکارچیان ایتوری. با این حال قلمرو جنگلی خاص خود را نگه می‌دارند و همکاری طولانی و ناهموار با لسه دارند، کشاورزانی که روستاهایشان در حاشیه جنگل قرار دارد. این همکاری زندگی روزمره را شکل می‌دهد. خانواده‌های افه اغلب در طول نسل‌ها با خانوارهای مشخصی از لسه پیوند دارند و گوشت، عسل و کار مزرعه را در برابر کاساوا، موز و دیگر محصولات مبادله می‌کنند. این در گفتارشان نیز دیده می‌شود. افه به زبانی از خانواده سودانی مرکزی سخن می‌گویند که از نزدیک با زبان لسه خویشاوند است، در حالی که دیگر گروه‌های مبوتی به زبان شرکای کشاورزی خود سخن می‌گویند که برخی از آن‌ها بانتویی هستند. ازدواج عموماً یک‌طرفه است. زنان افه گاهی به روستاهای لسه شوهر می‌کنند، اما زنان لسه به ندرت با مردان افه ازدواج می‌کنند، و این بسیار می‌گوید که دست برتر در اختیار کیست.

اردوگاه‌ها کوچک‌اند: چند خانواده خویشاوند در کلبه‌های گنبدی از شاخه‌های نازک خم‌شده که با برگ‌های پهن پوشیده شده‌اند. هنگامی که شکار کم می‌شود یا فصل عوض می‌شود، جابه‌جا می‌شوند. اوج سال فصل عسل است، زمانی که گروه‌ها به عمق بیشتر جنگل می‌روند و عسل می‌تواند هفته‌ها بخش بزرگی از خوراکشان باشد. کودکان میان دست‌های بسیاری بزرگ می‌شوند. پژوهشگرانی که نوزادان افه را دنبال کردند دریافتند که بسیاری جز مادر از همان روزهای نخست زندگی آنان را در آغوش می‌گرفتند و آرام می‌کردند و گاهی زنان دیگر به آنان شیر می‌دادند. باور از دیرباز بر خود جنگل متمرکز بوده است. مردم‌شناسی‌های قدیمی‌تر از توره یاد می‌کنند، خدای جنگل که با شکار و جانوران شکاری پیوند دارد، و مسیحیت از آن زمان از راه مبلغان و همسایگان روستایی آمده است. چند دهه گذشته سخت بوده است. جنگ‌هایی که از اواخر دهه 1990 ایتوری را درنوردید، گروه‌های مسلح و آوارگی را به جنگل آورد. قطع درختان، طلاجویی و مهاجران تازه‌وارد همچنان بر زمین فشار می‌آورند، از جمله درون پناهگاه حیات وحش اوکاپی، جایی که اردوگاه‌های افه هنوز در جنگل حفاظت‌شده برپاست.